Ang nostalgic ko kanina kasi nag-oorganize ako ng hard drive ko. Inaayos ko per category like ‘Family’, ‘Kenneth’, ‘Friends’ tapos per category, naka-organize per year and month. Like this:
Sobrang dami ko pang kailangan i-sort. Siguro nasa 25k photos pa or more. Tumigil na muna ko. Ang sakit na sa mata.
Ang saya talagang mag-reminisce. Kahit wala na ang Daddy (lolo ko), natutuwa ako pag nakikita ko yung mga photos nung andito pa sya. And pasalamat ako sa sarili ko non na nag-take ako ng pictures nung mga moments na ‘yon.
Noong digicam days, college days ko ‘yon, sobrang obsessed ako sa pictures. Kung nabasa nyo yung post ko na Fleeting Dreams, kahit ano talaga pini-picturan ko. Feeling ko pati ang galing galing ko. Pero nung nawala na sa uso yung pi-picturan mo yung bawat event, bawat inuman, bawat lahat, na-conscious na kong mag-take ng pictures. At pinagsisisihan ko yun kasi minsan, yung mga uneventful ganaps ang nakakatuwang balikan.
Ngayon, ang pictures na lang na nasa phone ko eh puro pusa namin at mga niluluto ko. Ang rare na namin mag-picture ni Kenneth kasi duh, palagi lang naman kami andito sa bahay. Pero minsan pala magpi-picture ako. Pandagdag lang sa memories. Tapos gagawa ako ng baduy na slideshow ireregalo ko sa anniversary namin 😂
Naisip ko din na gumawa ng mga throwback blog post (eto nanaman ako sa mga blog post series ko). Kukuha ako ng random photo sa hard drive ko tapos ita-try ko alalahanin yung nangyari nung araw na ‘yon. Parang ang saya non. Simulan ko na pala ngayon. Papapiliin ko si Kenneth ng year and month. Tapos random category.
March 16, 2013
So eto ako. Kumakanta kasama ang banda ko sa B-Side. JOKE. So eto si Sarah Gaugler. Pero ang reason talaga ba’t ako umattend ng gig na to eh gawa ni Saab kasi nga girl crush tapos reader ako ng blog nya etc. First time ko din sya ma-meet so ang saya ko nung gabi na ‘to. Pero parang nagka-issue ata si Saab at yung kapatid ni Sarah Gaugler. Haha basta may nabalitaan akong ganun.
So kasama ko si Nick dito. Si Kenneth malamang nasa Cebu for work. So eto ata yung mga times na kinupkop ko si Nick ng ilang months. Tapos nung nabalitaan kong nasa B-Side si Saab para mag-host ng gig, niyaya ko si Nick kasi malapit lang samin. Si Candy ata yung co-host nya. Hindi pa sila Cheats. Isingit ko na din yung pic namin ni Saab kahit sobrang nakakahiya sa balat nya.
Tapos naging crush ni Nick si Sarah Gaugler 😂
Ang hot nga naman kasi ni Sarah Gaugler nung gabi na ‘to. Tas nagustuhan ko din yung music nila.
Wala na kong masyadong maalala nung gabi na ‘to. Hindi ko na din alam kung sino pang mga tumugtog kasi sila lang dalwa yung kinunan ko ng pics. Ang goal ko lang talaga nung gabi na ‘to eh magpapicture kay Saab. And it’s a success! 😂
Yun lang! Magbabasa na ko ng BOTM namin. Gusto ko nang matapos kasi malapit lapit na rin ang discussion.
Since madalas na kong tumambay dito sa blog ko, inaayos ko yung mga categories ng every post para mas organized and mas madaling magpaka-senti pag feel kong mag-reminisce. Tapos nakita ko yung post ko nung October 2017. Ang title ay Art Day Fun Day + I’ll Be Careful on October 2020. Tapos bigla kong naalala kung bakit. Kasi every October… Pano ko ba i-eexplain. Basta 3 years yung interval ng mga hindi magandang kaganapan tapos nangyayari sya every October 22. Nagsimula nung 2011 tapos may nangyari ulit nung 2014 (the worst!) tapos nung 2017 ulit.
An excerpt from that post
So napa-check tuloy ako kung anong ginawa ko nitong October 22, 2020. At sakto meron akong blog post on that day. Pero wala namang nangyari, sobrang uneventful. Haha. Nanood lang ako ng documentary ng BLACKPINK tapos konting hanash lang sa buhay. The curse is broken!!!
For about 3 weeks now, I have been spending a lot of time away from social media. So ang dami kong na-free up na time. And ang naging result non ay ang dami kong nabasang libro (mostly non-fiction), ang dami kong na-encounter na YT videos na thought-provoking, at eto, ang dalas ko na lalo magsulat sa blog ko. I try to minimize muna yung panonood ko ng mga videos na ang sole purpose ay mag-entertain. Ewan ko. Feel na feel ko lang ang self-improvement these past few weeks. Why not.
So naisip kong mag-list ng four videos na nagkaron ng magandang contribution sa buhay ko recently. Parang ang naging theme netong November sakin ay self-awareness and self-improvement. Na feeling ko mawiwirdohan yung mga may kilala sakin kasi medyo not very like me. Nevertheless, nagsimula ‘to sa first YT video on this list:
JENN IM | 10 Books You Need to Read
So dito nga nagsimula ang lahat. Feeling ko kung hindi sya YouTuber, ang galing nyang saleswoman. Bentang benta sakin lahat ng books na ni-recommend nya. I’m sure naka-encounter na kayo ng YouTuber na annoying pero hindi sya ganon. Ang totoo nya lang magsalita and yung perkiness nya sa videos is just the right amount.
Kaya din ako na-attract sa channel nya kase may mix of cooking, life tips, self-reflection and yun nga, book recommendations. I think yung pinaka-nagustuhan ko sa kanya eh yung vulnerability nya. Dahil sa video na ‘to, binasa ko agad yung Digital Minimalism and as mentioned a couple of times already dito sa blog ko, life-changing sya for me. At kaya rin ako nakagawa ng 5-part review (more like a book report) about sa book na yon. You can read it here.
2. ANNA AKANA | 5 Things to Stop Bragging About
Super nakakatawa ‘to. This video is a double-edged sword. Ang dami kong kilalang ganito pero at the same time, natamaan din ako dun sa isang minention nya. Nagagawa ko pala yun minsan and salamat dito kasi mas naging aware ako 😅
Yung na-attack ako is one-upping yung sinabi sakin ng kausap ko. Pero hindi ko nari-realize na ganun pala yung effect and wala sa consciousness ko na nilalamangan ko yung sinasabi nya sakin. Yung tumatakbo kasi sa isip ko pag ganun is, “Ay relate ako jan. Eto naman sakin blah blah…” Yun na kasi yung default response ko for the longest time and gusto ko lang din mai-share sa kanya yung similar experience ko. Pero. Natutunan ko nang mag-shut up. Gine-gauge ko na lang din yung conversation na, “Okay, this is her moment. Hindi ko kailangan laging isingit yung thing ko.” Una ko ‘tong na-realize nung may gumawa din sakin nito. Ang annoying pala 🤣
Yung isang nakakatawa is yung bragging about something na wala sya pero meron syang kakilala na may ganun. Ilang beses ko na ‘to na-encounter at natatawa ko pero yung iba nakakaasar. I have 3 examples:
Niyayabang nya na ang laking kumita nung kakilala nya and the way nyang i-kwento is parang sya yung kumikita ng malaki. And nung time na naguusap kami, ang irrelevant na ikwento nya ‘yon kasi hindi naman napunta dun ang usapan. Gusto nya lang iyabang yung kinikita ng officemate nya with the intention of impressing us. Although na-impress nga ako. Hahaha. Pero later na-realize ko, ang labo nung ginagawa nya. So isa ‘yon.
Yung isa naman is something about sa gadgets. Bumili kami ng robo vacuum. Tapos sabi sakin nung isa, “Ah yung sa kakilala ko may WiFi capabilities yung robo vacuum nila tapos naka-program yung layout ng buong bahay nila.” Eh di wow.
And yung isang pinaka naasar ako kasi may pagka-personal. Pero lipas na naman ‘to. Bigla ko lang naalala nung napanood ko yung video. Yung friend ko sa Pinas nagtanong sakin kung bakit daw kami sa Canada nag-migrate and hindi sa US. Na-bring up kasi sa conversation namin yung common friend namin na nasa US and siguro ang nasa isip nya ay, “US is the place to be! US or nothing!” So parang ang yabang pero yung friend naman namin ang nasa US hindi sya. And mase-sense mo kasi kung tinanong lang nya for informational purposes or may ini-insinuate kasi sa phone kami magkausap, so dinig ko yung tone of voice. May malicious intent. Ayun haha. Hindi ko maiwasang hindi ma-offend. Eh ano naman kung Canada? Eh ano kung US? Eh ano kung Dubai, UK, Singapore or kahit saang bansa pa yan? Eh sa eto yung posible samin eh. And sobra sobrang grateful kami dun. Hindi ko naman sya pinapakelaman sa gusto nya. Sabi nga ni Jonel kay De Lima, “Walang basagan ng trip.”
Okay masyado na kong na-carried away. Hahaha. Good vibes lang dapat eh. Eh kahit gano naman kadaming self-help books ang basahin ko, tao lang naman tayo. Mahina din. “At least I’m tryinggg” 🎵 (to the tune of ‘this is me trying’ by Taylor Swift).
3. ALI ABDAAL | How Stoicism Made Me Happier
Unlike the two videos above na very conversational and parang barkada lang yung kausap, etong third YouTuber is yung mga tipo ng tao na marinig mo pa lang magsalita, alam mo nang henyo. Pag ganito yung mga kausap ko mai-intimidate agad ako. At doctor din kasi sya so medyo technical din syang magsalita. Plus nakatulong din yung British accent nya. 😂
So yung diniscuss dito is about the principles of Stoicism. Na encounter ko na yung word na ‘stoic’ nung college student ako. Parang nabanggit sya as isang symptom of a mental condition. Hindi ko alam na ginagamit din pala sya as something na philosophical.
As discussed sa video, it’s about not focusing on things we cannot control but instead focusing on the things that we can. I’m sure we’ve encountered this phrase before. Pero may mga times lang talaga na kahit alam mong sobrang tama nung sinabi, walang masyadong dating sayo so nalilimutan mo agad. It’s either hindi ganun ka-impactful yung pagkakasabi or you just choose to snub the thought in that moment. But there are times that it just hits you. Like now. Pwedeng kasi sobrang engaging lang talaga nung nagsabi or kasi kelangan mo yung advice na ‘yon right at that moment kaya mas madaling i-absorb.
So siguro nung pinanood ko ‘to kanina, nasa mental state ako na accepting yung utak ko and siguro kasi napapanahon din. Gusto ko yung part na, may mga times daw talaga na we cannot control our initial reaction and they call it ‘proto-passion’. Diba pang matalino.
So for example nasira ng pusa ko yung cable ng charger ko. Nginatngat nya tapos naputol (nangyari pala talaga ‘to). Ang proto-passion ko is “Waaaa anong ginawa mo??” Pero after non matatawa na lang ako and hindi ko naman ip-punish yung pusa ko. So proto-passions (gustong gusto ko na talagang gamitin yung word) are okay. It’s something involuntary and natural. Pero your action after that involuntary reaction is the one that matters. Kasi meron ka nang choice after non. Choice mo bang magalit o kumalma? Choice mo bang dibdibin o intindihin? Pero sa mga extreme situations mahirap ‘to i-apply.
Another principle na sobrang tumama:
We suffer more in our imagination than in reality.
Seneca
I am an overthinker. That’s why therapeutic sakin ‘tong blog kasi naiilabas ko kahit anong gusto ko. More than a decade ko na ‘tong ginagawa and nakatulong talaga sya sa mga moments na malungkot ako or anxious ako.
Pero ngayon, iniiwasan ko nang maging overthinker and I think successful naman. Thank you sa mga librong nabasa ko at sa mga videos na napanood ko this November. Kaya mahilig din akong mag-share ng mga kung ano-ano kasi baka kelangan din ng iba.
4. TED | The Power of Vulnerability by Brené Brown
So this one is a TED Talk. I suggest listening to their podcast as well for other powerful talks like this and if you enjoy tech and science-y stuff like I do.
So Brené Brown talks about how vulnerability will connect us and free us. Vulnerability in a sense that she encourages us to speak our truth and have the courage to show our imperfections no matter how vulnerable it makes us feel. Because there is beauty in vulnerability. My favorite quote from her talk:
I know that vulnerability is kind of the core of shame and fear and our struggle for worthiness. But it appears that it’s also the birthplace of joy, of creativity, of belonging, of love.
Sobrang entertaining and engaging pati nyang magsalita. Kung may favorite ako sa mga videos na napanood ko recently, eto ‘yon.
Kahapon, hindi naging maganda ang driving lesson session ko. Sa sobrang stressed ko at dahil ngayon na yung road test ko, naiyak ako habang kinekwento kay Kenneth. Siguro yung pent up nerbyos ko, kahapon lumabas. Pinapaulit ulit ko na lang na sinasabi na, “Eh di kung bumagsak ako, may 2nd take naman and 3rd and 4th and so on. Tsaka hindi naman sobrang kailangan na magka-license ako ngayon kasi work from home naman kami pareho.” Tapos sabi ko din na, “I-eexpect ko na lang na bagsak ako para mawala yung pressure.” Pero hindi umeepek. Stressed pa din ako.
Kasi ang totoo, super gusto ko talagang pumasa. Gusto ko na ‘tong matapos. Gusto ko din ipagyabang na first take ako kasi si Kenneth at yung mga pinsan kong lalake at yung tito ko rin, naka-second take. Gusto ko na rin makapag-drive din talaga kasi si Kenneth tamad mag-drive. Pag meron akong gustong puntahan na trip ko lang and walang ibang purpose, most of the time tinatamad sya. So madaming benefits kung makapasa ako.
Pero, naisip ko ngayong umaga habang nagbabasa ako, na kung bumagsak ako, ang ibig sabihin lang nun ay: hindi pa talaga ko ready mag-drive. Kung bumagsak ako, ibig sabihin, hindi pa enough yung driving skills ko para maging less prone ako sa aksidente. So bakit ko gugustuhing pumasa kung hindi pa naman talaga ko ready? Sabi nga ng kuya ko during our almost everyday video calls, isang reason daw siguro kung bakit ang daming pasaway na drivers sa Pinas ay dahil dinaya yung pagkuha ng lisensya. Unlike dito na legit talaga. Makes sense. Dito disiplinado. Rare kang makarinig ng busina. Nagbibigayan pati madalas.
At isa pa, driving test lang naman ‘to. Hindi naman ‘to board exam na talagang masakit sa puso kung bumagsak ako.
Yun kasi ang mahirap pag gustong magmayabang. Since ang dami kong narinig na kwento na sila ay naka-second take, gusto kong maging angat at ipagyabang na nakuha ko sya sa first take. Kayabangan naman pala ang umiiral. O eh di ngayon, na-sstress tuloy ako dahil sa kayabangan ko. Hahaha. Yun lang pala yun.
May final driving lesson ako in 25 minutes so magre-ready na ko maya-maya. Tapos few hours after road test ko na. Badtrip nag-snow pa. Madulas ang kalsada. Hays we’ll see!!!
UPDATE:
Yung snow talaga yun eh!😆
Bagsak si yabang. Hahaha. Yung mali ko is dumulas ako sa snow. Dapat daw mas pinabagal ko pa yung sasakyan nung paliko ako. Dumulas tuloy ako. Badtrip kasi. Kahapon naman walang snow. Kung wala sigurong snow baka may chance pang pumasa ko. Oh well.
Tapos may kasabay ako mag-road test. Babae din na mas matanda lang siguro sakin ng konti. Mas nauna sya sakin tapos bumagsak din. Ang masaklap, birthday nya ngayon 😅 Haha ang sad. Bigo kami pareho.
Pero ang nakakasama ng loob ay hindi yung pagbagsak ko. Masama ang loob ko kasi gastos nanaman pag nag-road test ako uli. $110 din yun. Mga 4k sa peso. Sana maipasa ko na sa next para di aksaya sa pera 😭
Pakiramdam ko malapit na kong maging guru kakabasa ko ng mga self help books 😂 Nagsimula sa Digital Minimalism tapos sinundan ko ng Atomic Habits. Digital Minimalism para mabawasan yung bad habits ko sa paggamit ng phone and Atomic Habits para makapag-create ako ng good habits and para na din mabago yung iba pang bad habits.
Lapit na ko sa goal ko na 15 books this year
Bakit ba ngayon ko lang ‘to naisip? Siguro kung sinimulan kong magbagong buhay pagka-resign na pagka-resign ko, dami ko na sigurong na-achieve or ang laki na siguro ng improvement ko. Pero ayokong mag-dwell dun. At least bumabawi naman ako ngayon.
Siguro naman, gone are the days yung mga drama ko sa previous blog posts ko na naaasar ako sa sarili ko, na wala akong disiplina, kasi ang procrastinator ko, etc. Sana naman tapos na yang mga dialogue ko na ‘yan. Kasi nakatulong yung book para makita ko ang mga bagay bagay in a different light.
Siguro yung pinaka nag-stick sakin na nabasa ko sa Atomic Habits so far (di ko pa sya tapos), is yung pagsasabi natin sa sarili natin ng mga bagay about ourselves like, “Procrastinator kasi talaga ako.” or “Hindi kasi talaga ko magaling sa directions.” or “Wala kasi akong self control.” Okay so kung ganun, eh di wala na pala talaga kong pag-asa?? Mag-stick na lang ako sa ganun kasi yun na talaga yung identity ko? Mali. Sabi ni author, “Our identities are not set in stone.” We have the option to edit and improve and expand our identities. And na-realize kong tama nga talaga. Nili-link kasi natin yung bad habits natin sa identities natin.
Eto example. Yung sabi ko kanina na mahina ako sa directions. Bukambibig ko ‘to lagi. So usually naka-rely lang ako sa mga kasama ko or kay Kenneth most of the time pagdating sa directions. Pero bakit nung pumunta kaming Japan ng mga friends ko or nung pumunta kaming Hong Kong ng Mama ko, ako yung navigator? So ang nangyayari pala, pag merong tao na alam kong sila yung willing mag lead ng way, nagigi akong dependent na lang sa kanila and I tend to chill. Hindi ko pinapagana yung isip ko pagdating sa directions kasi anjan naman sila.
Hays I miss Japan
Pero when it’s time na ako sa grupo yung mas nakakaalam or for example, saming dalwa ng Mama, na mas ako yung nakakaintindi ng Google maps or nung subway app kasi hindi naman sya techie, I feel the need to step up. And kaya ko naman pala talaga. So it’s a choice. Pagkasama ko si Kenneth, choice ko na hindi maging magaling sa directions and sa Mama ko naman, choice kong maging magaling.
Hays I miss traveling with Mama kahit lagi kaming nagtatalo
Plano ko naman basahin next yun The Four Agreements by Miguel Ruiz. Ngayon sobrang enjoy na enjoy ako magbasa. Mapa-fiction or non-fiction.
And regarding dun sa concern ko na pano kung yung mga friends ko ay ma-hassle-an dahil hindi na ko nakikipagchat masyado which will result to not communicating at all, turns out it’s all in my head. Kasi they had positive responses about it. Humingi pa ng copy si Nick nung Atomic Habits. Ewan ko lang kung babasahin nun 😄
Since naiisabuhay ko na yung cliché na saying na, “Time is gold.” And next ko namang susubukan ay yung, “Health is wealth.” Eto yung isa ko pang bad habit na gustong mabago kasi ang hilig ko sa junk food and sa matatamis.
Road test ko na next week sana makapasa akoooo. Since September, almost every week akong nagd-driving lessons. Magastos pero kelangan ko talaga kasi hindi ako natutong mag-drive sa Pinas. So sana makapasa talaga ako para no more additional gastos.
Pero kung hindi man ako makapasa, masaya pa din kasi marunong na talaga kong mag-drive! As in nakakaliko na ko, nakakapag-drive na ko sa highways, marunong na kong magpark with little assistance. Tinuruan din akong mag-parallel park pero more practice pa. Yun. Malalaman sa Nov 12 kung pasado ba ko.
Balita naman sa aking digital minimalism journey (complete review here), so far okay talaga ko. Hindi ako super nahihirapan mag-adjust. Nafi-feel ko yung JOMO (joy of missing out). Pag nahahapyawan ko yung red notifications, hindi ako nate-tempt i-check. Super konting temptation lang kasi out of habit pero kayang kaya. Hindi ako naaatat makita.
Too early to celebrate kasi 2 weeks pa lang pero in fairnezzz
And na-practice ko din yung sinabi dun sa book na mag-set ng schedule on when to use social media and almost 100% ko syang nasusunod. Nagka-deviation lang nung in-upload ko yung vlog ko kasi nag-post ako about it sa IG pero after kong i-post, hindi ko na tinignan kung may nag-like ba, sino na bang nakakita, etc. Ang layo ko na talaga sa mga dati kong gawi.
And since may sched na nga ako ng paggamit ko ng social media, sched ko ngayon na mag-check ng Messenger (every Friday PM and Sat AM) plus tawagan ang family ko. Ang Kuya, as always, mas nauuna syang tumawag pero after namin mag-usap, tinawagan ko si Tricia at Ate Beng2. Ang saya lang. Sarap makipagusap sa kanila ng hindi sa chat lang.
Bukas naman ng umaga ay time for my friends. Sasabihan ko ang isa sa kanila, kung sino mang available, na tumawag sakin. Kasi unlike family, nakakahiya na bigla na lang akong tumawag kasi baka busy sila. At least kung sila ang patawagin ko, ibig sabihin non available na talaga sila.
And kaya tawag kasi na-convince ako nung book (Digital Minimalism) na conversations (through calls, video calls, face to face) are better than connection (liking someone’s photo, short comments na same lang ng comments ng iba and chatting). So I will almost eliminate chatting and will stick to calling. I will also refrain from liking, commenting and reacting. And I believe it’s great advice.
I know, kung ako yung old self ko, iisipin ko, “Hassle. Bakit di na lang chat??” Eh sakin mas better na ang calls eh. Kung ayaw mo kong kausap eh di wag. Kung gusto mo kong kausap, magtawagan tayo. And yun na din yung point. Mas may effort ang conversations. It will show kung sino ba sa friends mo ang magbibigay ng effort na mag-make ng time and makipag-usap sayo. And yung nakalagay naman sa sched ko, at least once a month lang. It’s not as if every other day magta-try akong makipagtawagan. Sa families ko naman at least twice a month.
Kaya sobrang na-appreciate ko ngayon ang Kuya. Kasi ang Kuya, almost everyday yun tumatawag. Ngayon ko lang na-realize, nakaka-flatter na yung free time nya sa umaga, na pag tulog pa yung mag-iina nya, ako yung pinipili nyang kausap. Love you Kuya!! And si Tricia din, yung bunso naming kapatid, siguro mga 3-4x a month sya tumatawag and almost never ako yung nag-initiate sa mga tawag na ‘yon. Kaya kanina, ako naman yung nag-start. At kasama na din dun ang Mama, Papa at si Kim kasi magkakasama naman sila sa bahay. Saya lang sa feeling. This digital minimalism is working so well for me.
Random Pics:
Si Kenneth lang umubos 😂Eto naman sakin. Masarap naman pero nagsisi ako. Natakam lang ako.Ooohh fancySarap. Pero di ko sinunod recipe. Nag-dagdag ako ng asukal para sumarap.
Napapadalas ako dito sa blog ko kasi parang ang dami kong gustong i-kwento. Ang ibig sabihi ba non ay I’m living an interesting life kahit 95% of the time ay nakakulong lang ako sa bahay? Ang sayang isipin na hindi ako nabubulok kahit nandito lang kami lagi sa apartment.
So ang isa dun, nagcecelebrate pa din kami ng monthsaries
Alam kong madaming nakokornihan or pwede ring bitter lang sila kasi yung partner nila KJ. Pero ako natutuwa ako. And alam kong si Kenneth din. So nung last monthsary namin (9yrs and 6mos), bumili ako ng cronuts. Mga ganyang tipo ng pagcecelebrate lang naman. Mostly bibili lang ng masarap. Ang sarap nung ferrero cronut!!!
SARAP!
Ang since matagal na kami at lumipas na ang kilig at magic at ang mga grand gestures, somehow, nareremind kami na maging extra sweet pag monthsary namin. It’s a monthly reminder kung gano na kayo katagal and the fact na magkasama pa din kayo.
Shop news
Nakakatuwa nung araw na may dalwang umorder sa shop ko na ang total is $100. That’s a first. Sana araw araw ganun.
Thank you!
Going steady pa din naman ang online shop ko. May mga araw na walang orders may mga araw na sunod sunod. Pero hindi pa ko satisfied sa sales ko. Feeling ko may kailangan pa kong gawin.
Super improved na ng screentime ko
Ayokong pangunahan pero kitang kita ko yung improvement sa pag-gamit ko ng phone simula nung sinimulan kong basahin yung Digital Minimalism na book. Life changing talaga. From 7-9 hrs/day ko sa phone, naging 2-3 hrs na lang. Sobrang woah.
11:58PM yung screenshot so almost saktong 1 week
Pero nga, ayokong pangunahan. But I am hopeful na mapapanindigan ko ‘to.
All-time high nung TuesdayTapos bawing bawi nung Saturday. Amazing!
Random pics
Laser eyes 😂Struggling with this book: The Wind-Up Bird ChronicleSweetsicle. Picturan ko daw sila. One of my favorite Japan snacks! Available na sya sa Asian store 😍I have great lugaw memories ❤️Naisip ko lang bigla mag-watercolor 😊My recent digital drawingGandang tingnan. Tingin lang. Love you so much kittiesTried a new meal kitHappy 34th anniversary MaPa!Driving lessons todayParallel parkingNa-feel ko lang. Ganda ng kulay. Kaumay yung filling!!Our new throw pillow na nangangagat 😂Di ko alam kung bakit pero super love ko ‘tong shirt ko na ‘to from UniqloGood morningCute receptacles from GoodfoodFirst time to use black garlic. Manamis namis.Ordered some ready-to-blend smoothies. Nagustuhan ko ‘to hindi super tamis. Buti pa si Walnut lap cat paminsan minsan
When I was a nursing student, we are required to read these thick, heavy medical books. We have to read a considerable amount of pages just for this one quiz. But, I actually find joy in summarizing them and taking note of the most important concepts. I also feel like retention is high when I take down notes.
This is what I felt when I started reading Digital Minimalism by Cal Newport. Only 1% into the book and already, I was like, “Yes, yes, YES!” And with that, I thought of taking some thorough notes which I can go back to whenever I need a reminder.
I am aware that I have a problem with the amount of time I spend on my phone. When I checked my screen time, my daily average usage is 7+ hours! I felt very disappointed with myself and a bit angry. It just means I’m losing control of my time.
Hayzz
So when I picked up this book and read a couple of pages, I felt extremely relieved. There is hope! I feel like this book is going to save me from my compulsive internet use. I am usually pessimistic about self help books because I tend to just follow the advice in the beginning then go back to my old bad habits after a few weeks or days. But this time it’s different. I’d like to think that it’s different this time. I am diving into this with an optimistic mindset. I don’t want to be enslaved by this technology forever.
I’m so excited to reread the introduction part of the book and take note of everything that speaks to me. I’ll do it in a separate post and link it here:
I’m not the biggest fan but I watched the BLACKPINK docu because it seemed really interesting. The question that came to mind after watching it was, “What is your goal and how badly do you want it?” It made me realize that I am doing very little to reach my goal and made me question myself. How badly do I want it? The docu is good btw.
So how badly do I want to be a great artist? Not as much? Is that why I’m not doing the best I can? Is it because I don’t really want it that bad? Is that fine? Am I lacking passion? Is it okay to not be so passionate about something? Is it because we can get by even if I’m unemployed? So is that the reason why I don’t put much effort because nothing is at stake? That is possible.
I enjoy doing art, sure. But when I feel pressured because I’m not as good as the artists that I look up to, it’s not so fun anymore. Maybe I’m just not the type of person who works well under pressure. But sometimes, without that pressure, I tend to relax too much. Which isn’t good also. So the answer is? BALANCE.
Gusto ko talaga yung mga ganitong moments na tanong ko sagot ko. Galing ko talaga mag-advice. Sana naman i-follow ko.
Gleniz da Menace 