
Ito na siguro ang pinaka-extreme na ginawa ko sa buhay ko. Ang daming adjectives para i-describe ang nangyari. Memorable, fulfilling, cool, stressful, death-defying?? Haha basta. Hindi ako pala-mura, pero napamura ako out loud. My “Putanginas” are few and far between, kaya everytime napapamura ako, matatawa lagi si Kenneth kasi nga ang unusual nyang marinig yun sakin. For him, it’s also a sign na ang taas na talaga ng emotions ko.
This is a lengthy one, but it’s action-packed at may konting drama. Legow!
Just a “fun” weekend hike
Nagsimula lang naman ang lahat sa idea na magha-hike kami sa weekend. Si Kenneth ang in-charge sa pagpili ng trail and he chose a manageable one. Rawson Lake is an 8-km hike with only about 300m elevation gain. Ang rating nya sa Alltrails app ay ‘moderate’ at nasa point na ko na alam kong achievable sakin ang mga moderate trails. Since almost 3 weeks ago pa yung last hike namin, gusto kong mag-start lang sa alam kong kaya ko. Ayoko na muna nung mga 700m plus elevation gain tulad last time na bawat tapak, sumasakit yung tuhod at balakang ko.
Naka-mindset ako na it would just be an enjoyable hike at matatapos na kami by lunch time. Pero merong pahabol si Kenneth. Pag nakarating na raw kami sa Rawson Lake, silipin daw namin yung papuntang Sarrail Ridge. Kasi apparently, pag diniretso mo pa yung trail, merong another trail na ang rating sa Alltrails ay ‘hard’. Eh hindi pa ko ready sa mga hard! Tsaka pag ang pangalan ng trail ay may nakakabit na ‘ridge’ sa huli, automatic sa utak ko na sobrang hirap nun. Kaya sabi ko sa kanya, “Ridge?? Diba mahirap yun?” Ang sagot nya, “Silip lang naman.” Kung ano raw itsura. Hmm, okay.











