Gleniz da MenaceSa wakas, spring na talaga! Nagsisimula nang magka-dahon ang mga puno. From tuyong damo na kulay yellowish brown, green na sila ngayon! Ang sarap makakita ng maraming green sa labas. Hindi na frozen yung pond malapit sa bahay kaya ang dami na ulit ducks na nakatambay. Milder na rin ang weather kaya nakapag-walking na ako finally. Pero April recap nga pala ‘to. Ang April ay malamig pa rin at may pabugso-bugsong snow. Buti tapos na sya. Mas excited ako ngayong May.
Questionnaire from surewaitwhat.com
Wala at the moment. Pero yung medyo recent, drop dead ni Olivia Rodrigo. Ilang beses ko kasing pinaulit-ulit kaya naumay ako agad.
Yes.
Processed cheese. Eden!
I don’t normally pay attention to Coachella (unless kasama sa lineup si Billie Eilish) pero nung nalaman kong may free live streaming pala sa YT, pinanood ko yung kay Justin Bieber. Sayang, late ko na nalaman kasi gusto ko rin sanang mapanood yung sa KATSEYE. Anyway, ang gusto ko lang i-highlight from JB’s performance ay nung kinanta nya yung Everything Hallelujah. First time kong mapakinggan yung song na yun and naiyak ako. It’s the way he sung it and how soulful it was—plus gospel vibes pa sya kaya parang may feelings of emotional release. And of course the lyrics!
Go outside, hallelujah
It’s beautiful, hallelujah
It’s rainin’ hallelujah
Breathe the air, hallelujah
I’m singin’ like hallelujah
Dancin’ like hallelujah
Everything, hallelujah
Everything, hallelujah
Everything, hallelujah
It’s a song about being grateful for the little things and I love it 🤍
Become a paid subscriber to get access to the rest of this post and other exclusive content.
Tingnan mo, wala akong kaalam-alam, papunta na pala ulit ang mga tao sa moon! Lumalabas sa feed ko yung new pictures ng Earth from space galing daw sa Artemis II, pero wala akong idea na moon mission pala yun. Kala ko basta spacecraft lang na nagte-take ng photos. May tao palang nakasakay. Nag-start daw yung voyage nung April 1, at kung nakita ko man yun that day, iisipin kong April Fool’s joke lang at hindi ako maniniwala.
Despite the tumultuous beginning, March turned out to be a fun, social month. I enjoyed March. We tried new food spots, had a movie date with friends (we watched Wuthering Heights), and leaned heavily on food deliveries. So, expectedly, it was also the most expensive month thus far huhu. Bawi na lang ngayong April.
Kinikwento ko kay Kenneth yung mga sinulat ko dito at tinanong ko sya kung meron ba syang madadagdag. Ang dami ko pa palang hindi naisama. Interestingly, yung mga naisip nya ay puro positives about Canada. Yung sakin kasi napansin kong may bias pa rin ako sa Pilipinas. Buti na lang pinaalala sakin ni Kenneth yung iba hehe.
May mga times na gusto kong magsulat dito pero sabog-sabog yung thoughts sa isip ko. Di ko alam kung san ba ko magfo-focus. May mga times din na instantly, alam ko agad kung tungkol saan ang gusto kong isulat. Sa mga times na ganito, na wala akong mahagilap na topic pero andun yung desire kong magsulat, nagsisimula ako sa kung ano bang nararamdaman ko.
Ano bang nararamdaman ko?
So pwede akong magsulat tungkol sa weather at ikwento na nag-s-snow nanaman.
Nami-miss ko na ang ulan. Maganda namang tingnan pag bumabagsak ang snow, kaso wala syang tunog. Ang ulan kahit hindi ka nakatingin sa labas, ramdam mo pa rin. Excited na kong mag-spring.
Dami kong tanong. Recently kasi, ang hilig kong manood ng mga Manila vlogs. Yung mga podcasts na pinapakinggan ko, gusto ko as much as possible Tagalog. Aliw na aliw rin akong manood ng Pinoy movies ngayon (kakatapos ko lang panoorin kagabi yung movie ni Regine Velasquez at Robin Padilla: Kailangan Ko’y Ikaw). Basta para bang uhaw na uhaw ako sa anything Pinoy. Ito ang mga tanong ko:
Gleniz da Menace