Gleniz da Menace
Bago ako magsimula, binabasa ko muna yung mga nakaraang birthday bops ko. Mahilig na pala talaga ko gumawa ng birthday checklist kasi meron din akong ginawa nung 29th birthday ko (last birthday ko na pala yun sa Pinas). This year, eto ang plan of activities ko:
Just finished reading this article and I’m happily reminded that I will switch to a prepaid plan some time next week. The article is about highschool kids who formed a no-phones-for-an-hour club called Luddite Club. A few of them gave up their smartphones and switched to flip phones. The rest kept their smartphones but are happy to spend an hour without technology. There are no group activities, they just do whatever they felt like doing. Some read books, some paint, others just sit still and listen to the wind—what a cool club.
It’s 2:50 AM at bumangon ako para isulat yung napanaginipan ko. Natuwa kasi ako. May bago raw akong job sa Toronto. Tapos pagdating ko sa Toronto, nalaman ko na katabi nya lang pala ang Kyoto. Wow. Haha. Pinilit lang talaga yung pagkagusto ko sa Japan. Tapos hindi raw talaga sa Toronto yung job ko, sa katabing lugar pala which is sa Kyoto nga. Yayy.
In a few days, birthday ko na. At gumawa ako ng wish list kung saan pwersahan kong kinumbinsi (yung iba naman hindi kelangan ng pwersa) ang pamilya kong ibili ako ng regalo. May mga kaibigan rin akong na-convince hihihi. Medyo ganito rin yung ginawa ko last year at na-achieve ko din yung goal ko na may matanggap na regalo sa birthday ko. Ang unfair kasi. Kahit nasa malayo ako, gumagawa ako ng paraan para bigyan yung family ko ng regalo sa birthdays nila at sa Pasko, tapos sila hindi makaisip ng way? Walaaa wag na kayong magpalusot. Para san pa ang convenience ng online shoppping. So ako na ang gumawa ng paraan. Mwahaha.
Love the matchy-matchy tabs.
It really is true. Na kahit anong gawin mo, kahit gano ka-harmless or ka-buti sa tingin mo ang isang bagay, may masasabi at masasabi talaga ang mga tao. Nag-stick talaga yun sa isip ko nung sinabi yun nung kaibigan ko (thank you Aryan!) Basta that time namo-mroblema ako sa ipapasalubong ko paguwi ko ng Pinas.
Na-realize ko bigla na wala na pala kong lolo. At dadating ang panahon na mawawalan na rin akong lola. Hays. Gusto kong maging lola. Kaso pano yun, ayokong maging nanay. Sana gustuhin kong maging nanay para magi akong lola.
Dun sa binibilhan namin ng ulam, meron dung bolerang lola.
“Binagoongan po.”
(habang nilalagay sa plastic container yung ulam) “O, dinamihan ko na ito ha.”
Tapos medyo pushy sya sa mga paninda nila pero okay lang. Natutuwa lang ako sa kanya. Second time namin bumili sa kanila tapos sinabihan ako ni lola na muka daw akong artista. Kahit siguradong lahat ay sinasabihan nya non, sino ba namang hindi matutuwa haha. Makabalik nga dun bukas.
After kong pakinggan yung interview ni Mary Oliver, hindi na ko takot mamatay.
Bonjour ! Il neige ce matin. Il fait froid mais j’aime regarder la neige tomber. C’est relaxant et it feels calm.
Good morning! It’s snowing this morning. It’s cold but I like watching the snow fall. It’s relaxing and it feels calm.
Gleniz da Menace