You have more time at your disposal. I suggest you read A Guide to the Good Life instead.
You’re already objective and calm and collected when facing stressful situations.
The title of the book is a bit of an oxymoron. Kasi nga pano sya magiging “way” kung may obstacle nga. So title pa lang, it’s clear na ang gustong iparating ng book ay yung mga challenges daw, mga setbacks, mga “obstacles”, yun yung makakatulong satin para mag-improve at mas maging resilient. Yung mga problema, hindi natin dapat syang iwasan. Dapat natin syang daanan.
The impediment to action advances action. What stands in the way becomes the way.
Marcus Aurelius
He says the best way out is always through And I agree to that, or in so far As I can see no way out but through.
Kakatapos ko lang magpakain ng mga pussies. Maglinis ng litter box nila at magvacuum. Lapit na birthday ko pero parang hindi na ganun ka-special. Parang hindi na nagma-matter yung edad pag nasa 30s ka na. Hindi nga ako sure kung pa-32 or pa-33 or pa-34 na ko this year. Para naman kasing walang nagbago. Hindi katulad dati na laging may milestones. Pag ganitong age, highschool na, pag 16 or 17 college na. Pag early 20s job hunting stage. Pag late 20s inaabangan mong mag 30 ka tas feeling mo ang tanda tanda mo na. Pero after 30 parang wala lang. 10 yrs pa yung aantayin para maging significant ulit kasi 40 ka na.
Ang gusto ko lang sa birthday ko, ayaw kong ma-stress. Gusto kong kumain na lang sa labas. Pero at the same time, gusto ko rin makipag-socialize kaso tinatamad akong magluto. Kaya baka umorder na lang kami ng pizza, bumili ng roasted chicken at cake. Okay na siguro yun. Basta busog. Nakakahiya lang kasi dun sa mga bonggang maghanda. Tsaka nakagawian na ng mga Pinoy na pag nang-invite, madaming food. Kaso since birthday ko naman, ako na lang masusunod.
Bakit kaya nakagawian na magpapadala ka ng pangkain sa Pinas pag birthday mo? Para sakin ang unfair. Maghahanda sila para sakin tapos ang saya saya nila magkakasama sila, tapos kami nandito lang, pinapanood yung mga pictures nilang masasaya at sama samang kumakain. Hindi ba pwedeng i-classify as torture yun. Na-miss out mo na nga yung masayang kaganapan, nagastosan ka pa. Hays bakit ba ganun ang mga Pinoy. Sino bang gumagawa ng tradisyon na yun. Ang pangit pa sa ganitong age, sobrang rare mo na makatanggap ng regalo. Na-miss ko nang magbukas ng regalo sa birthday ko. Puro ako na lang lagi ang nagbibigay.
Na-ooverwhelm lang siguro ako sa gastos ngayong December. Kasi birthday ni Kenneth at birthday ko December, tapos Pasko. Tapos bagong taon. Nakaka-miss yung mga times na favorite month ko ang December. Kasi bibigyan ako ng pera ng magulang ko, ililibre ko mga barkada ko. Tapos reregaluhan ako ng lola ko ng libro. Yung ibang mga tita ko din may regalo. Anyare.
Ang concepts na “aging is a disease” at “we have the right to choose how we die” ay controversial sayo at gusto mong malaman bakit nasabi yun nung author
You don’t mind learning a few scientific terms (like methionine and epigenome) and some scientific explanations (the longer your telomeres are, the better)
May shinare yung author about sa lola nya:
She told me to enjoy my youth, to savor the feeling of being young. Adults, she said, always ruined things. Don’t grow up, she said. Never grow up.
Lola nung author
Wala naman ako masyadong realization about dun sa sinabi ng lola nya. Shinare ko lang kasi interesting and I kind of agree. Wag maging laging seryoso sa buhay. Minsan kelangan natin maging playful at mag-try ng mga bagay bagay. Kasi ang mga bata diba laging curious.
So good news. Naka-recover na ang Mama at Tricia. Kaso may nag-positive naman sa pinsan ko. Pero mukang okay naman sya. Mild case lang. Hays sana last na sya. Based sa nasasagap ko at based sa kaibigan namin na doktor, bumaba naman na daw ang cases. Sana magtuloy tuloy.
Sabi ko ipapahinga ko yung mata ko kasi kanina pa ko nakaharap sa screen. Pero parang di ako mapakali. Kaya nagsusulat ako dito ngayon.
Kanina bigla kong naisip yung bestfriend ko nung elementary at kung bakit kami nagkaron ng falling out. At kung pano sya nakaapekto sa attitude ko towards friendships. Pero saka ko na ikkwento. Naalala ko lang na naalala ko sya kanina.
Excited ako this weekend kasi makikita ko na yung baby ng friend namin dito. Kakapanganak lang nya last week ata. Magb-bake ako ng lactation cookies para may dala kami pagpunta dun. Nakakainis lang kasi nalimutan kong bumili ng chocolate chips kanina nung sumaglit ako sa No Frills. Ang tagal kong pinagisipan kung lalabas ba ko kanina kasi ang lamig na. Tapos nung nag-decide akong lumabas may nalimutan pa ko. Kakasura.
Nagkaron nanaman ako ng time magmumi muni since solo nanaman ako dito sa apartment. Narealize ko lang kung gano ako kakuntento ngayong moment na ‘to. Oo marami pa kong mga bagay na gustong gawin pero tanggap ko na hindi pa sya abot ng kamay ko ngayon (tulad ng paguwi sa Pilipinas para makasama ko na ang pamilya ko). Tanggap kong sa future pa sya mangyayari. Kaya tuloy ngayon, ang gaan ng pakiramdam ko.
Thank you Mama at Papa dahil pina-experience nyo sakin ang buhay. Kahit alam kong hindi ako planado, salamat dahil hindi kayo marunong mag-family planning, nabuhay tuloy ako.
Oo madami ring hindi magagandang nangyari sakin. Pero mas madami pa din yung masasaya at makabuluhan. At feeling ko yung mga pangit na nangyari, yun din yung nagbibigay ng extra saya sa mga moment na masasaya. Parang sa ibang tao kung ire-rate nila yung isang masayang bagay na 6 out of 10, sakin 9.
Kaya talagang kailangan ko palang alagaan ang sarili ko. Yun lang yung pwede kong maisukli sa mga magulang ko. Alagaan yung buhay na binigay nila sakin. Kailangan kong hindi lang pahabain yung buhay ko, kundi siguraduhin din na makabuluhan sa abot ng aking makakaya. At dahil dyan, maliligo na ako.
Nagpapahinga muna ako sa paglalaro ng Axie. So magsusulat muna ako dito. Mga nangyayari sa buhay ko ngayon. In general ano nga bang nangyayari sakin ngayon? Ah. Medyo nagiging busy ako ngayon. Kasi manager na ko. Haha. Wala akong magagawa kasi manager yung tawag nila pag meron kang pinapalaro na Axie teams sa iba. Yun yung pinagkakaabalahan ko these past few days. Pagha-hire ng scholars. Hindi ko rin alam bakit sila tinawag na scholars.
Tanginang shield yan
Busy din ako paglalaro. Yun lang naman yung routine ko eh. Make sure na may pagkain kami during meal times whether magluto ako or umorder online, matapos yung paglalaro ko ng Axie, at try na isingit ang pagbabasa between those two. Plus maki-update sa nangyayari sa cryptoverse para maging at ease na meron pa kaming pera pagdating ng retirement namin. Yun. Importante na meron tayong routine para hindi kung ano-anong pumapasok na mga unnecessary things sa utak natin.
Na-discover namin sa Costco. Crispy apple chips. Kakaadik.Isa sa mga nil-look forward ko sa araw-araw ay ang magmeryenda
Kausap ko kagabi ang Mama. Nagkkwentuhan lang kami at kinakamusta ko sila kasi nag-positive sila ni Tricia. Ayoko munang makampante hangga’t hindi pa sila nakakarecover talaga. Basta everyday winiwish ko sana maging okay na sila at maging back to normal na. So sa pagkkwentuhan namin, tinanong nya ano daw hapunan namin. Sabi ko ito:
Ayun. Tapos ngayon anniversary nila. Hindi sila makapag-celebrate ng maayos dahil nga naka-quarantine pa sila. Baka umorder na lang daw sila ng food or magluto ang Papa. Hays sana talaga ok na sila. Buong family kasi ng kuya nag-positive din. Daddy rin ni Kenneth. Buti naka-recover sila ❤️ Kaya Mama at Tricia magpagaling na kayo.
Kahapon ‘to nung nasa totoong office nila si Kenneth. So sya muna officemate ko kahapon.
Dami naming nadiscover sa Costco last week. Nung nasa Costco kami ewan ko pero parang walang topak si Kenneth. Anything na ituro ko umo-okey sya. Madalas kasi laging kontra. Mahal daw etc. Pero that day di sya masyadong kontra so ang dami naming snacks. Pero nung pauwi na nag-away kami haha. Biglang naging masungit. Lagi talaga yun! Umiinit ang ulo pag naggrocery kami. Sinabi ko na nga na wag na syang sumama. Mag stay na lang sya sa sasakyan. Nakakahawa kasi yung negative energy. Ang saya saya kong maningin ng mga prutas, karne, chocolate, tapos biglang pag tingin mo sa kanya feeling mo tinotorture sya. Kakasura.
Eto yung nakakaadik
Ah tapos last week, pumunta kami sa birthday-an nung officemate ni Kenneth. So na-meet ko din officemates nya. Ang saya din nung gabi na yun. Ang sarap ng food at company. Tapos may karaoke pa so nagkantahan din. Nagpalitan lang kami ng mic ni Hope (katabi ko) kasi mahilig din pala syang kumanta. Sana maulit!
Haha nakakatawa naki-twinning pa si Kenneth dun sa may birthday
Ang saya din pala nung baby shower nila Trix kaso wala akong picture. Noon na lang ako ulit nakapaglaro ng Pusoy Dos tapos super cute ni Muy.
Ang lawak at ang ganda ng bahay nila. Nakaka-inspire.
Wala na kong maisip na significant na nangyari. Ah last. May Nintendo Switch na sila Nick so naglaro kami nung minsan ng Overcooked 2.
Bulok ni Nick! Hahaha joke. Pero medyo kasi merong game na tarantang taranta sya (naka-video call kami) tapos sigaw ng sigaw pero yung character nya nakatayo lang 🤣🤣🤣 Tanga eh hahaha. Sana maging available ulit sya gusto ko ulit maglaro. At para magamit naman yung Switch namin na naka tengga na lang.
Magsusulat na ko bago pa ko madistract ng ibang mga bagay. Pa-aga ng pa-aga ang gising ko. Siguro dahil pa-late ng pa-late ang sunrise tapos ang aga na lumubog ng araw. Nakaka-feel good kasi hindi ako fan ng sunshine. As mentioned before, gusto ko gloomy and moody yung atmosphere. Narerelax talaga yung isip ko pag ganun.
At gusto ko yung ganito na maaga yung gising ko. Gusto ko pang mas agahan. Ang peaceful kasi sa umaga. Totoo talaga na iba yung calmness pag yung mga tao tulog pa tapos ikaw nagsisimula ka na sa araw mo pero hindi ka nagmamadali. Nakapag yoga din ako kanina so ang sarap sa katawan dahil nga lagi lang naman akong nakaupo buong araw.
Extra peaceful ngayon kasi solo lang ako dito sa bahay. Kelangan pumunta ni Kenneth sa office so pwede akong mag-sounds. Tapos umaambon pa. Ang saraaap. Parang ang perfect ng start ng araw na ‘to.
Nae-excite tuloy ako mag-prepare ng breakfast ko. Baka kainin ko na lang yung tirang beef strips na minarinate sa Korean sweet sauce. Tapos yung blueberry bagel lalagyan ko ng cream cheese at strawberry jam. Sarap! Tapos manonood ako ng crypto news sa YT. Hays. Ang ganda ng araw na ‘to. Sana consistent hanggang mamaya.
Ilang beses ko na na-encounter yung, “Be kind. Everyone is fighting their own battle.” Agree naman ako. Minsan lang ka-disappoint na nagttry kang maging kind at may pakealam pero dedma. Ok lang. “Be kind.” nga eh.
Ka-chat ko yung bunso naming kapatid. Tinanong ako kung hindi daw ba ko nasasamid kahapon dahil may bago silang nilalaro na board game tapos hindi daw nila maintindihan yung rules. Paulit ulit daw sila na, “We need ate Gleniceee!” Bigla akong nahomesick at humagulhol ng iyak. Hays.
UPDATE: May kadamay na ako pagiyak 😂
Tapos tumawag yung tita ko, pinakita sakin ang Mommy (lola ko), nagiiyak din 😄 Uwi na daw ako. Yung pagkakasabi pa ng Mommy lalong nakakaiyak. Sabi ng Mommy habang umiiyak, “Uwi na!” tapos parang galit na frustrated. Huhuhu. Hays. Kung ganun lang kadali 😭
Gleniz da Menace 