Gleniz da MenaceThis podcast episode is blowing my mind. I’ve watched Fantastic Fungi on Netflix a few months ago and this pod episode with Paul Stamets is a great supplementary material. I’m also currently reading How to Change Your Mind by Michael Pollan and it’s really really interesting.
Ang tagal na pala nung last ‘Happy Things’ ko. One month ago na. Ang dami nang nangyari. Sana maalala ko pa. Siguro unang-una:
Nabalik na sakin yung pinambayad ko sa French classes! Malaking halaga sya at may 5% sa isip ko na baka di na mapabalik sakin. Kasi baka hindi naman totoo yung promo nila. Baka pang-hikayat lang nila para mag-enroll ang mga tao. Pero iniisip ko na lang, madami naman akong natutunan at nag-improve talaga ko. Pero totoo ngaaa! Binalik nga nila! Mga 3 months siguro akong nag-aantay pero finally andito na. Yayyy!
Nakailang ulit na ata ako dito 😂 Pero hindi ko sya pwedeng i-leave out sa ‘happy things’ list ko. Basta andito yung full experience ko sa concert ng Kamikazee.
Tapos nakita ko sa IG na may come back concert ang Blink 182! Di pa namin napaguusapan ni Kenneth pero for sure gusto nya rin. Magkano kaya ang tickets..
Meron na kaming Cinema One! Tapos meron din nung mga lumang movies ni Jolina Magdangal, my grade school idol. Ang nostalgic ng feeling. Tsaka naiibsan nya talaga somehow yung pagka-miss ko sa Pilipinas kasi eto yung usual na naririnig kong pinapanood ng mga magulang ko, lolo at lola ko. Minsan nga hindi naman talaga ko nanonood pero gusto ko nasa background lang sya. Ang comforting nya sa tenga.
Eto yung mga na-enjoy kong panoorin the past month aside from Jolina movies:
Films
Shows
Podcasts
Sarap ng kwentuhan namin ni Arien. Naka tatlo’t kalahating oras kaming magkausap. Feeling ko kaya pa namin ng mas matagal eh. Sa daldal ba naman namin.
Naalala ko yung college memory na seatmates kami sa bus papuntang Maynila kasi field trip namin. Mga ilang oras din ang byahe at non-stop talaga yung kwentuhan namin. Di kami nauubusan.
Parang dito lang sa blog ko, di ako nauubusan ng kwento. Dami ko pa ngang naka-pending na posts na di ko pa nasusulat. Tapos meron akong 46 posts sa drafts ko na hindi ko na siguro mapa-publish ever kasi ang outdated na.
Nakatapos rin ng libro sa wakas! Ang saya basahin ng book ni tita Oprah kasi ang dami kong wisdom na napulot. This book is called ‘What I Know for Sure‘. Mapapa sanaol ka na lang kasi parang naabot na nya ang self-actualization, the highest level in Maslow’s hierarchy of needs.
Sobrang rare mangyari na ma-convince ko si Kenneth na lumabas ng gabi para bumili ng impromptu snack. As in first time nga ata ‘to nangyari. Nakakatuwa lang kasi medyo nagiging carefree na sya. Kasi kung yung dating Kenneth, ang dialogue nya ay, “Gabi na.” Pero kung iisipin mo, ano naman? Di pa naman tayo matutulog, may gasolina naman yung sasakyan, wala naman tayong ibang iniisip at this moment kundi tayo lang, bukas naman yung tindahan, etc. Haha bigla tuloy bumalik yung frustration ko pero babalik ako sa present. Mas nagiging loose at easygoing na sya and I am here for it.
Kakatapos ko lang panoorin yung Soul 🥺 Buti na lang aksidenteng nag-renew yung Disney+ namin. Nalimutan kong i-cancel.
Umagang umaga, may nagpapa-bad mood sakin. Pinipilit kong wag dibdibin ang mga comments kasi wala naman silang kwenta sakin. Pero eto, affected ako. May internal struggle. Nangingibabaw ang ego. Naglalaban yung feelings at rational thinking ko. So dinadaan ko sa pagsusulat. Baka makatulong.
Few weeks ago, nagsisimula nang maging yellow-brown-orangey ang mga dahon. Madami kasing puno sa harap ng apartment namin kaya nawi-witness ko talaga ang pagbabago ng panahon. Tapos kanina, as in ilang minuto pa lang ang nakakalipas, napatingin uli ako sa bintana tapos ang dami na talagang yellow-brown-orangey leaves. Napangiti ako kasi gustong gusto ko talaga ang autumn. Lalo pa at wala namang 4 seasons sa Pilipinas. Nakikita ko lang sya sa movies tapos na-i-imagine ko yung coziness at yung atmosphere.
UGHHHH… AARGHHHH!!
I think I need to sort my muddy brain. I don’t like this feeling. Parang ang dami kong kelangan gawin na hindi ko ginagawa. Parang ang daming loose ends. Hindi nakaka-contribute yung mga kalat sa bahay so kelangan ko rin mag-impis. To do:
A few days ago, sobrang discouraged ako kasi wala ako masyadong sales sa sticker shop ko. Kung meron akong one thing na gustong mangyari sa future, yun ay maging successful ang sticker shop business ko. But apparently, it’s not happening. So yun, malungkot, ang daming doubts.
Yayy. 7AM na ulit sumisikat ang araw! (di tulad nung mga nakaraan na 5AM)
Everytime sisilip ako sa bintana namin at ito ang makikita ko, nagla-light up talaga yung mata ko at napapanganga sa tuwa. As in every. single. time. It’s impossible to get used to sunrise and sunsets.
Nalilito ako kung PMS ba ‘to o talagang malungkot lang ako.
Concert day! Ang dami ko nang na-witness na friends at kakilala na naka-attend na ng concert or music festival. Yung bunso nga naming kapatid naka-ilan na. Kaya parang for me, as a 33-year old music lover, medyo na-late ako. Pero it’s never too late naman. And I experienced it for the first time nung Friday!
Gleniz da Menace