After kong pakinggan yung interview ni Mary Oliver, hindi na ko takot mamatay.
Category: Life
Bonjour ! Il neige ce matin. Il fait froid mais j’aime regarder la neige tomber. C’est relaxant et it feels calm.
Good morning! It’s snowing this morning. It’s cold but I like watching the snow fall. It’s relaxing and it feels calm.
Categories
Happy Birthday Poops!
My birthday message:
HBD
Haha! My real birthday message:
Categories
Spotify Wrapped 2022
Ilang days na kong nag-f-French sa panaginip ko. Tuloy, ang bagal kong magsalita tapos paulit-ulit ako kasi hindi ko sure kung tama yung grammar. Hindi tuloy makausad yung nangyayari sa panaginip ko.
Bonjour! Je me suis réveillé tôt. Il est 6h du matin. Je sais que mon mari va se réveiller tard, peut-être 10h ou 11h. Aujourd’hui, nous allons aller dans un petit resto pour acheter des repas pour la semaine prochaine. Nous also need aussi de papier toilette, nous allons aller donc aussi au supermarché.
Good morning! I woke up early. It’s 6:00 AM. I know that my husband will wake up late, maybe 10 or 11 AM. Today, we will go to a small restaurant to buy meals for the next week. We also need some toilet paper so we will also go to the supermarket.
Finally nasa bahay na uli si Almond. Pag gising ko si Almond agad ang naisip ko at nag-download ako ng Messenger para i-check kung may sinend silang pics ni Almond na nasa bahay na, kaso wala huhu. Pero okay lang. At least alam kong komportable na sya at makaka-receive na sya ng madaming hugs and cuddles.
Tandang tanda ko nung elementary ako, nasa mall kami ng Mama (sa Ocean Palace Mall na wala na ngayon). Hindi ako yung tipo na nagpapabili ng mga laruan kasi alam kong di kami mayaman. Kaya gulat na gulat ako nung tinanong ako ng Mama kung ano daw gusto ko. First time ko narinig sa kanya yun tapos nasa mall kami! Di ako nagsayang ng segundo, tamagotchi agad ang sinabi ko.
Imbis na i-rationalize ko sa utak ko na hindi dapat ako malungkot at mabahala, na hindi ko kailangan ma-please (at imposibleng ma-please) ang buong miyembro ng pamilya ko, na mas madaming tao ang mas malaki ang problema sakin, na magiging okay din ang lahat, iniyak ko na lang. Tinanggap ko na lang na malungkot talaga ko ngayon at gusto kong umiyak.
Bakit ba nilalabanan ko na lang palagi? Bakit ba ko nakikipag-debate sa utak ko at dinidikta ang dapat kong maramdaman? Bakit hindi ako maglaan ng oras ng pag-iyak? Pwede namang malungkot paminsan-minsan. Wala namang nakakakita. Kahit pati meron. Eh ano kung ma-bother ko sila? Minsan lang naman.
Eh ano kung mangibabaw ang lungkot? Eh ano naman kung sa mga sandaling ito, hindi ko kayang bilangin kung anong meron ako at na madami akong dapat ipagpasalamat? Eh ano naman kung pagbigyan ko ang sarili kong umiyak ng ilang minuto at magmistulang ang laki laki ng problema ko? Eh ano naman?
Categories
Fake Twitter #18
Di daw masyadong kumakain si Almond 💔 Lapit na Almond konti na lang 😞
Gleniz da Menace 