Categories
Insights Life TV

4 Stimulating YouTube Videos I Recently Watched

For about 3 weeks now, I have been spending a lot of time away from social media. So ang dami kong na-free up na time. And ang naging result non ay ang dami kong nabasang libro (mostly non-fiction), ang dami kong na-encounter na YT videos na thought-provoking, at eto, ang dalas ko na lalo magsulat sa blog ko. I try to minimize muna yung panonood ko ng mga videos na ang sole purpose ay mag-entertain. Ewan ko. Feel na feel ko lang ang self-improvement these past few weeks. Why not.

So naisip kong mag-list ng four videos na nagkaron ng magandang contribution sa buhay ko recently. Parang ang naging theme netong November sakin ay self-awareness and self-improvement. Na feeling ko mawiwirdohan yung mga may kilala sakin kasi medyo not very like me. Nevertheless, nagsimula ‘to sa first YT video on this list:

  1. JENN IM | 10 Books You Need to Read

So dito nga nagsimula ang lahat. Feeling ko kung hindi sya YouTuber, ang galing nyang saleswoman. Bentang benta sakin lahat ng books na ni-recommend nya. I’m sure naka-encounter na kayo ng YouTuber na annoying pero hindi sya ganon. Ang totoo nya lang magsalita and yung perkiness nya sa videos is just the right amount.

Kaya din ako na-attract sa channel nya kase may mix of cooking, life tips, self-reflection and yun nga, book recommendations. I think yung pinaka-nagustuhan ko sa kanya eh yung vulnerability nya. Dahil sa video na ‘to, binasa ko agad yung Digital Minimalism and as mentioned a couple of times already dito sa blog ko, life-changing sya for me. At kaya rin ako nakagawa ng 5-part review (more like a book report) about sa book na yon. You can read it here.

2. ANNA AKANA | 5 Things to Stop Bragging About

Super nakakatawa ‘to. This video is a double-edged sword. Ang dami kong kilalang ganito pero at the same time, natamaan din ako dun sa isang minention nya. Nagagawa ko pala yun minsan and salamat dito kasi mas naging aware ako 😅

Yung na-attack ako is one-upping yung sinabi sakin ng kausap ko. Pero hindi ko nari-realize na ganun pala yung effect and wala sa consciousness ko na nilalamangan ko yung sinasabi nya sakin. Yung tumatakbo kasi sa isip ko pag ganun is, “Ay relate ako jan. Eto naman sakin blah blah…” Yun na kasi yung default response ko for the longest time and gusto ko lang din mai-share sa kanya yung similar experience ko. Pero. Natutunan ko nang mag-shut up. Gine-gauge ko na lang din yung conversation na, “Okay, this is her moment. Hindi ko kailangan laging isingit yung thing ko.” Una ko ‘tong na-realize nung may gumawa din sakin nito. Ang annoying pala 🤣

Yung isang nakakatawa is yung bragging about something na wala sya pero meron syang kakilala na may ganun. Ilang beses ko na ‘to na-encounter at natatawa ko pero yung iba nakakaasar. I have 3 examples:

Niyayabang nya na ang laking kumita nung kakilala nya and the way nyang i-kwento is parang sya yung kumikita ng malaki. And nung time na naguusap kami, ang irrelevant na ikwento nya ‘yon kasi hindi naman napunta dun ang usapan. Gusto nya lang iyabang yung kinikita ng officemate nya with the intention of impressing us. Although na-impress nga ako. Hahaha. Pero later na-realize ko, ang labo nung ginagawa nya. So isa ‘yon.

Yung isa naman is something about sa gadgets. Bumili kami ng robo vacuum. Tapos sabi sakin nung isa, “Ah yung sa kakilala ko may WiFi capabilities yung robo vacuum nila tapos naka-program yung layout ng buong bahay nila.” Eh di wow.

And yung isang pinaka naasar ako kasi may pagka-personal. Pero lipas na naman ‘to. Bigla ko lang naalala nung napanood ko yung video. Yung friend ko sa Pinas nagtanong sakin kung bakit daw kami sa Canada nag-migrate and hindi sa US. Na-bring up kasi sa conversation namin yung common friend namin na nasa US and siguro ang nasa isip nya ay, “US is the place to be! US or nothing!” So parang ang yabang pero yung friend naman namin ang nasa US hindi sya. And mase-sense mo kasi kung tinanong lang nya for informational purposes or may ini-insinuate kasi sa phone kami magkausap, so dinig ko yung tone of voice. May malicious intent. Ayun haha. Hindi ko maiwasang hindi ma-offend. Eh ano naman kung Canada? Eh ano kung US? Eh ano kung Dubai, UK, Singapore or kahit saang bansa pa yan? Eh sa eto yung posible samin eh. And sobra sobrang grateful kami dun. Hindi ko naman sya pinapakelaman sa gusto nya. Sabi nga ni Jonel kay De Lima, “Walang basagan ng trip.”

Okay masyado na kong na-carried away. Hahaha. Good vibes lang dapat eh. Eh kahit gano naman kadaming self-help books ang basahin ko, tao lang naman tayo. Mahina din. “At least I’m tryinggg” 🎵 (to the tune of ‘this is me trying’ by Taylor Swift).

3. ALI ABDAAL | How Stoicism Made Me Happier

Unlike the two videos above na very conversational and parang barkada lang yung kausap, etong third YouTuber is yung mga tipo ng tao na marinig mo pa lang magsalita, alam mo nang henyo. Pag ganito yung mga kausap ko mai-intimidate agad ako. At doctor din kasi sya so medyo technical din syang magsalita. Plus nakatulong din yung British accent nya. 😂

So yung diniscuss dito is about the principles of Stoicism. Na encounter ko na yung word na ‘stoic’ nung college student ako. Parang nabanggit sya as isang symptom of a mental condition. Hindi ko alam na ginagamit din pala sya as something na philosophical.

As discussed sa video, it’s about not focusing on things we cannot control but instead focusing on the things that we can. I’m sure we’ve encountered this phrase before. Pero may mga times lang talaga na kahit alam mong sobrang tama nung sinabi, walang masyadong dating sayo so nalilimutan mo agad. It’s either hindi ganun ka-impactful yung pagkakasabi or you just choose to snub the thought in that moment. But there are times that it just hits you. Like now. Pwedeng kasi sobrang engaging lang talaga nung nagsabi or kasi kelangan mo yung advice na ‘yon right at that moment kaya mas madaling i-absorb.

So siguro nung pinanood ko ‘to kanina, nasa mental state ako na accepting yung utak ko and siguro kasi napapanahon din. Gusto ko yung part na, may mga times daw talaga na we cannot control our initial reaction and they call it ‘proto-passion’. Diba pang matalino.

So for example nasira ng pusa ko yung cable ng charger ko. Nginatngat nya tapos naputol (nangyari pala talaga ‘to). Ang proto-passion ko is “Waaaa anong ginawa mo??” Pero after non matatawa na lang ako and hindi ko naman ip-punish yung pusa ko. So proto-passions (gustong gusto ko na talagang gamitin yung word) are okay. It’s something involuntary and natural. Pero your action after that involuntary reaction is the one that matters. Kasi meron ka nang choice after non. Choice mo bang magalit o kumalma? Choice mo bang dibdibin o intindihin? Pero sa mga extreme situations mahirap ‘to i-apply.

Another principle na sobrang tumama:

We suffer more in our imagination than in reality.

Seneca

I am an overthinker. That’s why therapeutic sakin ‘tong blog kasi naiilabas ko kahit anong gusto ko. More than a decade ko na ‘tong ginagawa and nakatulong talaga sya sa mga moments na malungkot ako or anxious ako.

Pero ngayon, iniiwasan ko nang maging overthinker and I think successful naman. Thank you sa mga librong nabasa ko at sa mga videos na napanood ko this November. Kaya mahilig din akong mag-share ng mga kung ano-ano kasi baka kelangan din ng iba.

4. TED | The Power of Vulnerability by Brené Brown

So this one is a TED Talk. I suggest listening to their podcast as well for other powerful talks like this and if you enjoy tech and science-y stuff like I do.

So Brené Brown talks about how vulnerability will connect us and free us. Vulnerability in a sense that she encourages us to speak our truth and have the courage to show our imperfections no matter how vulnerable it makes us feel. Because there is beauty in vulnerability. My favorite quote from her talk:

I know that vulnerability is kind of the core of shame and fear and our struggle for worthiness. But it appears that it’s also the birthplace of joy, of creativity, of belonging, of love.

Sobrang entertaining and engaging pati nyang magsalita. Kung may favorite ako sa mga videos na napanood ko recently, eto ‘yon.

So yun lang. Gutom na ko.

Categories
Books Insights Non-Fiction Personal Development

Atomic Habits by James Clear | Book Report

The fact na naisip kong basahin ‘to, ibig sabihin andun na yung desire ko na i-improve yung good habits ko and i-eliminate as much as possible yung bad. Pero the beginning part of the book still provides more encouragement to increase your desire to improve. And gusto ko yun kasi once I implement the steps, mas may conviction behind it. Mas mapapangatawanan ko kumbaga.

Madaming tips and strategies yung book para ma-cultivate yung good habits. Madami ring examples pero of course, some or most of the examples wouldn’t apply to my life. So kelangan ng extra effort para makaisip ka ng iba-ibang ways para ma-apply yung strategies na yon sa buhay mo mismo.

THINGS I LEARNED:

  • Link your identity to the good habits

You might start a habit because of motivation, but the only reason you’ll stick with one is that it becomes part of your identity.

I think eto yung pinakang tumatak sakin. Kase everytime na maf-frustrate ako sa sarili ko kasi hindi ko nagagawa yung mga sinasabi kong gagawin ko, yung internal monologue ko lagi is, “Wala, ganito na talaga ako. Procrastinator talaga ako. Sa una lang ako magaling.” I identified myself as lazy. When in truth, our identities are not set in stone sabi nga dun sa book. We can edit our identities. Hindi naman ‘to touch move. We can improve. Hindi pwede yung mags-settle na lang ako dun sa paulit ulit kong sinasabi na tamad ako. May choice akong baguhin yung identity ko for the better and stop making excuses like, “Ganito na kasi talaga ko.”

You may want more money, but if your identity is someone who consumes rather than creates, then you’ll continue to be pulled toward spending rather than earning. You may want better health, but if you continue to prioritize comfort over accomplishment, you’ll be drawn to relaxing rather than training.

Continue reading “Atomic Habits by James Clear | Book Report”
Categories
Canada Life

Yabang = Stress

Kahapon, hindi naging maganda ang driving lesson session ko. Sa sobrang stressed ko at dahil ngayon na yung road test ko, naiyak ako habang kinekwento kay Kenneth. Siguro yung pent up nerbyos ko, kahapon lumabas. Pinapaulit ulit ko na lang na sinasabi na, “Eh di kung bumagsak ako, may 2nd take naman and 3rd and 4th and so on. Tsaka hindi naman sobrang kailangan na magka-license ako ngayon kasi work from home naman kami pareho.” Tapos sabi ko din na, “I-eexpect ko na lang na bagsak ako para mawala yung pressure.” Pero hindi umeepek. Stressed pa din ako.

Kasi ang totoo, super gusto ko talagang pumasa. Gusto ko na ‘tong matapos. Gusto ko din ipagyabang na first take ako kasi si Kenneth at yung mga pinsan kong lalake at yung tito ko rin, naka-second take. Gusto ko na rin makapag-drive din talaga kasi si Kenneth tamad mag-drive. Pag meron akong gustong puntahan na trip ko lang and walang ibang purpose, most of the time tinatamad sya. So madaming benefits kung makapasa ako.

Pero, naisip ko ngayong umaga habang nagbabasa ako, na kung bumagsak ako, ang ibig sabihin lang nun ay: hindi pa talaga ko ready mag-drive. Kung bumagsak ako, ibig sabihin, hindi pa enough yung driving skills ko para maging less prone ako sa aksidente. So bakit ko gugustuhing pumasa kung hindi pa naman talaga ko ready? Sabi nga ng kuya ko during our almost everyday video calls, isang reason daw siguro kung bakit ang daming pasaway na drivers sa Pinas ay dahil dinaya yung pagkuha ng lisensya. Unlike dito na legit talaga. Makes sense. Dito disiplinado. Rare kang makarinig ng busina. Nagbibigayan pati madalas.

At isa pa, driving test lang naman ‘to. Hindi naman ‘to board exam na talagang masakit sa puso kung bumagsak ako.

Yun kasi ang mahirap pag gustong magmayabang. Since ang dami kong narinig na kwento na sila ay naka-second take, gusto kong maging angat at ipagyabang na nakuha ko sya sa first take. Kayabangan naman pala ang umiiral. O eh di ngayon, na-sstress tuloy ako dahil sa kayabangan ko. Hahaha. Yun lang pala yun.

May final driving lesson ako in 25 minutes so magre-ready na ko maya-maya. Tapos few hours after road test ko na. Badtrip nag-snow pa. Madulas ang kalsada. Hays we’ll see!!!

UPDATE:

Yung snow talaga yun eh!😆

Bagsak si yabang. Hahaha. Yung mali ko is dumulas ako sa snow. Dapat daw mas pinabagal ko pa yung sasakyan nung paliko ako. Dumulas tuloy ako. Badtrip kasi. Kahapon naman walang snow. Kung wala sigurong snow baka may chance pang pumasa ko. Oh well.

Tapos may kasabay ako mag-road test. Babae din na mas matanda lang siguro sakin ng konti. Mas nauna sya sakin tapos bumagsak din. Ang masaklap, birthday nya ngayon 😅 Haha ang sad. Bigo kami pareho.

Pero ang nakakasama ng loob ay hindi yung pagbagsak ko. Masama ang loob ko kasi gastos nanaman pag nag-road test ako uli. $110 din yun. Mga 4k sa peso. Sana maipasa ko na sa next para di aksaya sa pera 😭

Categories
Books Magical Realism

The Wind-Up Bird Chronicle by Haruki Murakami | Book Review

QUICK AND TAMAD SUMMARY:

Ang book na ‘to ay tungkol sa isang lalake (si Toru Okada) na in the beginning, hinahanap nya lang yung nawawalang pusa ng asawa nya (Kumiko), hanggang sa yung asawa na nya yung nawawala. First book ko ‘to from this author.

Nung una, sumasakay pa ko eh. Ang tolerable pa. Pero habang tumatagal, lalong lumalala. Lumalala yung pagka-boring and pagka-nonsense. Siguro nga hindi para sakin ‘tong libro na ‘to. Pero nalalamangan ng pagka-curious ko yung pagka-ayaw ko sa book. Kaya feeling ko naman matatapos ko ‘to kahit pilit na pilit.

START OF SPOILERS

Ang daming weird characters. May weird prostitute, may weird manghuhula, may weird na teenager. Pero lahat naman sila weird.

I’m currently at 41% and UGHHH. Hirap na hirap talaga kong ituloy-tuloy. Okay ako sa weird pero bakit kasi ang boringgg. Sobrang hindi pa likeable yung main protagonist and hindi ako maka-relate sa kanya. Sobrang apathetic nya. Kaya din siguro ang hirap. Wala akong makuhang connection sa kanya. And yung mga nangyayari sa book, sobrang labo. Hindi lang siguro abot ng intellect ko yung gusto nyang iparating. Pero kahit feeling ko nagsasayang lang ako ng oras, tatapusin ko ‘to. Nanghinayang na ko sa na-invest kong oras.

Siguro si May Kasahara na lang yung saving grace for me. Kung wala yung character nya, hindi ko na talaga alam. Sya lang yung character na interested ako. The rest parang mga bato. Siguro pag nagbasa ako ulit ng isa pang book ng author na ‘to, alam ko na kung anong i-eexpect.

Isingit ko na rin yung na-sad ako dun sa story ni Lt. Mamiya. Yung kahit buhay pa sya after surviving everything and getting through all those traumatic experiences, feeling nya walang meaning yung buhay nya because he already died on that well. Huhu. Eto yung mga rare moments na may na-feel ako while reading this book.

So tapos ko na.

Clearly, this book is too deep for me to fully absorb and comprehend. Parang yung buong book is isang mahaba at weird na panaginip (or bangungot). Most of the time walang sense pero yung nasagap ng brain ko is yung themes of introspection. Hanggang dun lang. Hindi ko na sya kayang i-expound.

Atat na atat na kong matapos ‘to kasi ang haba. 600 pages. Siguro 75% of the time hindi ko alam kung anong nangyayari pero weirdly, nung 95-98% na ko dun sa book, parang ayoko pa sya matapos. Parang nasa momentum pa kong magbasa ng kawirdohan.

Baka yung next ko basahin na book from this author is yung Norwegian Wood, as recommended by one of the book club members, Danielle.

My status updates on Goodreads

RATING [2.25 🌟]

Alam kong generally mataas yung review nung book na ‘to pero ayokong mag-pretend na naintindihan ko. Hindi pa abot ng brain cells ko yung ganitong klaseng books. Nagpapadala naman ako dun sa book. Wala akong expectations. May mga parts na gusto ko yung pagka-weird nya and may mga parts na nalulusaw na yung utak ko para pilitin na mag-make sense yung binabasa ko.

QUOTES

Curiosity can bring guts out of hiding at times, maybe even get them going. But curiosity usually evaporates. Guts have to go for the long haul. Curiosity’s like a fun friend you can’t really trust. It turns you on and then it leaves you to make it on your own—with whatever guts you can muster.

Toru Okada

When someone gets on my nerves, the first thing I do is transfer the object of my unpleasant feelings to another domain, one having no connection with me. Then I tell myself, Fine, I’m feeling bad, but I’ve put the source of these feelings into another zone, away from here, where I can examine it and deal with it later in my own good time. In other words, I put a freeze on my emotions. Later, when I thaw them out to perform the examination, I do occasionally find my emotions still in a distressed state, but that is rare. The passage of time will usually extract the venom from most things and render them harmless. Then, sooner or later, I forget about them.

Toru Okada

I’m not one hundred percent sure about any of this, and I don’t have any amazing solutions. All I’ve got is this feeling.

Toru Okada

If people want to lose all sense of direction, the best thing that you and I can do is let them. We have more important things to do.

Noboru Wataya

If people lived forever—if they never got any older—if they could just go on living in this world, never dying, always healthy—do you think they’d bother to think hard about things, the way we’re doing now? I mean, we think about just about everything, more or less—philosophy, psychology, logic. Religion. Literature. I kinda think, if there were no such thing as death, that complicated thoughts and ideas like that would never come into the world.

May Kasahara

I remembered laughing out loud when I read this:

May Kasahara: The women sell their hair to the wig companies. That’s how they earn their dowries in some places. The whole world’s so weird! The guy sitting next to you might actually be wearing the hair of some woman in Indonesia.

By reflex, I and the B-man looked around at the others in the car.

Click to view my digital book shelf.

Categories
Books Life

Current Reads

Pakiramdam ko malapit na kong maging guru kakabasa ko ng mga self help books 😂 Nagsimula sa Digital Minimalism tapos sinundan ko ng Atomic Habits. Digital Minimalism para mabawasan yung bad habits ko sa paggamit ng phone and Atomic Habits para makapag-create ako ng good habits and para na din mabago yung iba pang bad habits.

Lapit na ko sa goal ko na 15 books this year

Bakit ba ngayon ko lang ‘to naisip? Siguro kung sinimulan kong magbagong buhay pagka-resign na pagka-resign ko, dami ko na sigurong na-achieve or ang laki na siguro ng improvement ko. Pero ayokong mag-dwell dun. At least bumabawi naman ako ngayon.

Siguro naman, gone are the days yung mga drama ko sa previous blog posts ko na naaasar ako sa sarili ko, na wala akong disiplina, kasi ang procrastinator ko, etc. Sana naman tapos na yang mga dialogue ko na ‘yan. Kasi nakatulong yung book para makita ko ang mga bagay bagay in a different light.

Siguro yung pinaka nag-stick sakin na nabasa ko sa Atomic Habits so far (di ko pa sya tapos), is yung pagsasabi natin sa sarili natin ng mga bagay about ourselves like, “Procrastinator kasi talaga ako.” or “Hindi kasi talaga ko magaling sa directions.” or “Wala kasi akong self control.” Okay so kung ganun, eh di wala na pala talaga kong pag-asa?? Mag-stick na lang ako sa ganun kasi yun na talaga yung identity ko? Mali. Sabi ni author, “Our identities are not set in stone.” We have the option to edit and improve and expand our identities. And na-realize kong tama nga talaga. Nili-link kasi natin yung bad habits natin sa identities natin.

Eto example. Yung sabi ko kanina na mahina ako sa directions. Bukambibig ko ‘to lagi. So usually naka-rely lang ako sa mga kasama ko or kay Kenneth most of the time pagdating sa directions. Pero bakit nung pumunta kaming Japan ng mga friends ko or nung pumunta kaming Hong Kong ng Mama ko, ako yung navigator? So ang nangyayari pala, pag merong tao na alam kong sila yung willing mag lead ng way, nagigi akong dependent na lang sa kanila and I tend to chill. Hindi ko pinapagana yung isip ko pagdating sa directions kasi anjan naman sila.

Hays I miss Japan

Pero when it’s time na ako sa grupo yung mas nakakaalam or for example, saming dalwa ng Mama, na mas ako yung nakakaintindi ng Google maps or nung subway app kasi hindi naman sya techie, I feel the need to step up. And kaya ko naman pala talaga. So it’s a choice. Pagkasama ko si Kenneth, choice ko na hindi maging magaling sa directions and sa Mama ko naman, choice kong maging magaling.

Hays I miss traveling with Mama kahit lagi kaming nagtatalo

Plano ko naman basahin next yun The Four Agreements by Miguel Ruiz. Ngayon sobrang enjoy na enjoy ako magbasa. Mapa-fiction or non-fiction.

And regarding dun sa concern ko na pano kung yung mga friends ko ay ma-hassle-an dahil hindi na ko nakikipagchat masyado which will result to not communicating at all, turns out it’s all in my head. Kasi they had positive responses about it. Humingi pa ng copy si Nick nung Atomic Habits. Ewan ko lang kung babasahin nun 😄

Since naiisabuhay ko na yung cliché na saying na, “Time is gold.” And next ko namang susubukan ay yung, “Health is wealth.” Eto yung isa ko pang bad habit na gustong mabago kasi ang hilig ko sa junk food and sa matatamis.

Kitang kita sa breakfast ko ngayon

RANDOM POSTS:

Categories
Family

Favorite Conversations #3

GLENIZ: Pano kung after kong i-send sa friends ko yun and malaman nila na hindi na ko masyadong nakikipag-chat, wala nang makipag-usap sakin?

KENNETH: I’m here.

Categories
Books Insights Non-Fiction Personal Development

Digital Minimalism by Cal Newport | Book Review + Notes [Part 5: Extra Notes and Rating]

So tapos ko na yung book. Nalito pa ko kasi nakalagay dun sa Kindle 64% done pa lang ako tapos pag-flip ko ng page, Acknowledgements na. Super dami palang notes sa huli and references kaya akala medyo matagal ko pa matatapos.

Since madami na din akong nasabi about sa book na ‘to, meron pa kong mga extras na gustong idagdag na nabasa ko pa after kong matapos sulatin yung parts 1-4.

Nabanggit yung importance of solitude. I think kaya nya ‘to in-include kasi yung magta-try ng digital declutter, they could get bored and will find themselves reaching for their phones. And kaya may whole chapter about solitude is for us to realize siguro na sometimes, okay lang na walang gawin. Hindi mo kelangan i-fill yung every second of your life.

Regular doses of solitude, mixed in with our default mode of sociality, are necessary to flourish as a human being.

Digital Minimalism by Cal Newport

Nabanggit dito na solitude or being alone with your thoughts helps us regulate our emotions and process stuff. And medyo natawa and na-guilty din ako dito sa following quote:

Continue reading “Digital Minimalism by Cal Newport | Book Review + Notes [Part 5: Extra Notes and Rating]”
Categories
Family Life

Driving Lessons + Video Calls

Road test ko na next week sana makapasa akoooo. Since September, almost every week akong nagd-driving lessons. Magastos pero kelangan ko talaga kasi hindi ako natutong mag-drive sa Pinas. So sana makapasa talaga ako para no more additional gastos.

Pero kung hindi man ako makapasa, masaya pa din kasi marunong na talaga kong mag-drive! As in nakakaliko na ko, nakakapag-drive na ko sa highways, marunong na kong magpark with little assistance. Tinuruan din akong mag-parallel park pero more practice pa. Yun. Malalaman sa Nov 12 kung pasado ba ko.

Balita naman sa aking digital minimalism journey (complete review here), so far okay talaga ko. Hindi ako super nahihirapan mag-adjust. Nafi-feel ko yung JOMO (joy of missing out). Pag nahahapyawan ko yung red notifications, hindi ako nate-tempt i-check. Super konting temptation lang kasi out of habit pero kayang kaya. Hindi ako naaatat makita.

Too early to celebrate kasi 2 weeks pa lang pero in fairnezzz

And na-practice ko din yung sinabi dun sa book na mag-set ng schedule on when to use social media and almost 100% ko syang nasusunod. Nagka-deviation lang nung in-upload ko yung vlog ko kasi nag-post ako about it sa IG pero after kong i-post, hindi ko na tinignan kung may nag-like ba, sino na bang nakakita, etc. Ang layo ko na talaga sa mga dati kong gawi.

And since may sched na nga ako ng paggamit ko ng social media, sched ko ngayon na mag-check ng Messenger (every Friday PM and Sat AM) plus tawagan ang family ko. Ang Kuya, as always, mas nauuna syang tumawag pero after namin mag-usap, tinawagan ko si Tricia at Ate Beng2. Ang saya lang. Sarap makipagusap sa kanila ng hindi sa chat lang.

Bukas naman ng umaga ay time for my friends. Sasabihan ko ang isa sa kanila, kung sino mang available, na tumawag sakin. Kasi unlike family, nakakahiya na bigla na lang akong tumawag kasi baka busy sila. At least kung sila ang patawagin ko, ibig sabihin non available na talaga sila.

And kaya tawag kasi na-convince ako nung book (Digital Minimalism) na conversations (through calls, video calls, face to face) are better than connection (liking someone’s photo, short comments na same lang ng comments ng iba and chatting). So I will almost eliminate chatting and will stick to calling. I will also refrain from liking, commenting and reacting. And I believe it’s great advice.

I know, kung ako yung old self ko, iisipin ko, “Hassle. Bakit di na lang chat??” Eh sakin mas better na ang calls eh. Kung ayaw mo kong kausap eh di wag. Kung gusto mo kong kausap, magtawagan tayo. And yun na din yung point. Mas may effort ang conversations. It will show kung sino ba sa friends mo ang magbibigay ng effort na mag-make ng time and makipag-usap sayo. And yung nakalagay naman sa sched ko, at least once a month lang. It’s not as if every other day magta-try akong makipagtawagan. Sa families ko naman at least twice a month.

Kaya sobrang na-appreciate ko ngayon ang Kuya. Kasi ang Kuya, almost everyday yun tumatawag. Ngayon ko lang na-realize, nakaka-flatter na yung free time nya sa umaga, na pag tulog pa yung mag-iina nya, ako yung pinipili nyang kausap. Love you Kuya!! And si Tricia din, yung bunso naming kapatid, siguro mga 3-4x a month sya tumatawag and almost never ako yung nag-initiate sa mga tawag na ‘yon. Kaya kanina, ako naman yung nag-start. At kasama na din dun ang Mama, Papa at si Kim kasi magkakasama naman sila sa bahay. Saya lang sa feeling. This digital minimalism is working so well for me.

Random Pics:

Si Kenneth lang umubos 😂
Eto naman sakin. Masarap naman pero nagsisi ako. Natakam lang ako.
Ooohh fancy
Sarap. Pero di ko sinunod recipe. Nag-dagdag ako ng asukal para sumarap.
Categories
Books Insights Non-Fiction Personal Development

Digital Minimalism by Cal Newport | Book Review + Notes [Part 4: So Anong Dapat Gawin?]

Nung nag-start akong basahin ‘to, ang gusto ko lang talagang mangyari is mawala yung uncontrollable urge ko to always check my phone. Pero ang dami kong nakuha sa book na ‘to.

Sobrang necessary na diniscuss muna sa book lahat. It started with identifying the addictive behaviors, the reason behind it, and pano sya dapat i-approach which is yung strategies and principles. And eto na yung time para i-introduce naman yung concrete steps on how to start. From Paleolithic brains to economics, at this point, gets na gets ko na talaga. Parang hindi ko na kelangan ng further explanation. I’m sold!

Very important na maintindihan munang mabuti yung mga diniscuss before this para kapag gagawin ko na yung ‘digital declutter’, mas strong yung reason bakit ko ‘to ginagawa. Mas may conviction behind it. Which makes it more doable and sustainable.

The Digital Declutter Process

Continue reading “Digital Minimalism by Cal Newport | Book Review + Notes [Part 4: So Anong Dapat Gawin?]”
Categories
Books Insights Non-Fiction Personal Development

Digital Minimalism by Cal Newport | Book Review + Notes [Part 3: Minimalists vs Maximalists]

Ang freeing nung phrase na you will “happily miss out on everything else.” Naalala ko yung pinakinggan ko na podcast medyo recently lang. First time ko narinig yung term na JOMO.

Replace FOMO with JOMO (Joy of Missing Out). When everybody is off drinking and making shallow conversations, you are actually doing something deep and meaningful that brings more value to yourself and maybe to other people as well.

The Minimalists Podcast [Episode 250.5]

Sobrang tinamaan ako dito. And hindi pa nakatulong na andito ko sa ibang bansa. Medyo na-lessen na rin naman simula nung nagkapandemic kasi nga ang dalang na lumabas ng mga tao.

Continue reading “Digital Minimalism by Cal Newport | Book Review + Notes [Part 3: Minimalists vs Maximalists]”