Gleniz da MenaceFebruary 5-9
Dumiretso kaming Glorietta pagkasundo nila sakin sa airport. Nung naglalakad na kami sa loob, it was pure nostalgia. Pagkakita ko sa Burger King, naalala ko yung isang date namin ni Kenneth na kakagaling lang namin sa away kaya bad mood pa rin ako. Nakita ko rin yung Mcdo, na lagi kong binibilhan ng chocolate cake na sobrang sarap. Pizza at lasagna ng Shakeys. Food court!! *buntong hininga habang nakapikit* Ang daming memories 🤍
Feb 5, 2024
Everything on this list happened all in one day.
My PH trip! Pangatlo ko na ‘tong uwi simula nung nag-migrate kami nung 2018. Ito rin yung pinakamatagal, one and a half months. Ang happy sa feeling habang bumabyahe kami pauwi sa probinsya namin. Busog yung mga mata ko sa mga sightings na dati na, pero feeling bago ulit.
Reading my anxious-filled journal entries back in January is making me anxious today. At the same time, I can’t help but belittle these old feelings. I find myself judging my past self, at kung bakit ko ba kinaka-bother yung mga bagay na yun dati. I feel arrogant, which in turn leads to fear. Kasi what if bumalik ulit ako dun? After my PH vacation, I’m in a better headspace now, and I want to preserve this current state. I am more confident, not easily triggered, and more at peace.
Ang dami nang nangyareeee. Nakapag Japan na kami, bumisita sa farm ng lolo at lola ko, nanalo kami sa casino, et cetera (btw ngayon ko lang napansin na French pala ang etc.) Pero ang kwento ko ngayon ay simple lang.
Two weeks na ko sa Pinas at parang ang dami na agad nangyare. Na-o-overwhelm na ko sa mga ido-document ko. Anyway, everytime umuuwi ako ng Pilipinas, meron akong mga listahan ng mga gusto kong kainan. Isa dun ay KFC. Kaso sobrang na-disappoint ako:
Since medyo malungkot ang previous post ko, it’s time for my recent happy things!
Last day ko na bukas!! As much as I love this job, I’m not sad about getting a nice long break from sitting and typing all day. Nung nagpaalam ako sa boss ko na mawawala ako ng almost 2 months (pero binanggit ko rin na willing akong bumalik after that period), ang dali nyang kausap! That same day, nagkaron agad ng arrangement na last day ko sa January 31st (bukas), pero pababalikin nila ko sa April. Favorite na kita TL!
My current job is seasonal/contractual kaya may ganitong hanash.
Ampangit ng simula ng 2024 ko. Daming nakaka-stress na tao, bagay, pangyayare (mostly tao). Ang pinapaulit-ulit ko sa isip ko, “Lilipas din ‘to, lilipas din ‘to.. Masyado akong masaya nung December kaya kailangan mag-balance.” Kaso pagdating ng 3rd week, “Bakit ang tagal naman mawala??”
I’m feeling a lot of nerves today kasi sobrang excited ko sa paguwi ko! Excited akong magspend ng time with family, kumain ng masasarap, bumalik ng Japan, mag sister bonding sa Manila, at makasama si Almond, and hopefully, sabay na kami pabalik! AGGHHHHH nakaka-excite!!
What I appreciate about this holiday season is, it was a bit chill. Wala masyadong strong emotions, may stress pero na-manage naman. Similar last year, wala kaming pakana for the New Year. Ang overwhelming na masyado pag nag-prepare pa kami for New Year’s Eve, kasi sunod-sunod ang Christmas parties plus pareho pang December ang birthdays namin ni Kenneth.
Gleniz da Menace