Gleniz da MenaceYou’re reading this because you’re a paid subscriber. Thank you! 🤍
I’ve downloaded the LinkedIn app again just to take a peek of what’s out there. I even received two messages about remote job opportunities na para bang alam nilang babalik na ko sa trabaho soon. Pag nakauwi na ang Mama sa Pilipinas, I will be in my full-on job hunting mode.
Become a paid subscriber to get access to the rest of this post and other exclusive content.
You’re reading this because you’re a paid subscriber. Thank you! 🤍
May pagka-bitter ako dahil wala akong video footage nung bata pa ako. Understandable naman kasi hindi naman uso ang mga smartphones noon. Pero tuwing nakakakita ako ng mga rare footage ng random people nung bata pa sila, nakakainggit. Tsaka pag nanonood ako ng Kardashians tapos ipapakita nila yung mga old videos nila, ang sarap lang panoorin. Very active ko pa naman nung elementary ako, ang dami kong extra-curricular activities na ang sarap sanang balikan.
Na-surprise na lang ako nung pinuntahan namin yung kaibigan ng Mama dito sa Calgary. Inimbitahan nila kaming mag-lunch sa bahay nila at may nabanggit si tita na pinapanood daw nila nung minsan yung mga lumang videos nila. Tapos andun daw ang Mama sumasayaw kasama yung ibang momshies. Tapos ako rin daw nandun (??) Wait. What?! Matutupad na ba ang wish ko? Haha!
Turns out, ka-choir ko pala yung anak ni tita at na-record nila yung isa sa mga performances namin. Nung una, ang nahanap nilang footage ay yung sumasayaw ang mga Mama, tapos nakalagay sa date stamp, September 1999. So nag-calculate na ko at if ever totoong nakasama nga ako sa video, 10 years old pa lang ako nun! Sobrang excited na ko. Pero ayoko pa masyadong mag-expect kasi baka wala naman ako or baka hindi na nila mahanap. Hanggang sa nakita ko na yung muka ko sa screen at tawang tawa na ko, and at the same time, super amazed. Ang cool. Thank you universe sa unexpected gift and thank you sa sosyal kong ka-choir noon na may camcorder! 😄
Become a paid subscriber to get access to the rest of this post and other exclusive content.
You’re reading this because you’re a paid subscriber. Thank you! 🤍
Sa sobrang baliw na baliw yung dalwa kong pinsan sa The Summer I Turned Pretty, hindi nila mapigilan na magkwento sakin kahit wala naman akong gatiting na idea sa story nun. Alam ko lang na libro sya at meron syang TV adaptation pero yun na yun. Alam rin nilang hindi ko alam kung anong pinagsasasabi nila but it doesn’t stop them from talking about Belly, Condrad and Jeremiah. Hindi nga sila yung, “Ate panoorin mo! Maganda!!” Hindi. As in diretso lang sila agad sa mga ganaps kaya litong lito ako. Ang alam ko lang kilig na kilig sila kay Conrad, hate nila si Jeremiah, at super frustrated sila kay Belly. So ako tuloy, mapapatanong sa kanila kung bakit. At sa kaka-bakit ko, nagkaron na ko ng idea at nagkaron na ko ng interes panoorin pagbalik ko ng Canada.
After almost isang oras na kwentuhan about TSITP, sabi ni Isabelle, “Para tuloy gusto ko ulit panoorin mula season 1.” So ayun. Sinimulan din namin at naintindihan ko na rin kung bakit sila nababaliw dun sa tatlo. Hindi pa ko masyadong makausad sa season 2 kasi nasa episode 3 pa lang ako. Pinaparaya ko kasi sa Mama yung TV para hindi sya mainip.
Become a paid subscriber to get access to the rest of this post and other exclusive content.
You’re reading this because you’re a paid subscriber. Thank you! 🤍
Two weeks na ko dito sa Pilipinas at kakagaling ko lang sa sakit. Wala pa ko sa isang daang porsyentong lakas kasi medyo punga pa rin ako at may konting sakit ng ulo. Hindi pa rin maayos ang tulog ko. Nagigising pa rin ako ng 2AM then hindi na ko makakatulog ulit. Pati sa pagta-type ngayon hirapan ako kasi na-sprain ko yung daliri ko.
Halos kakagising ko lang at dito ako natulog sa in-laws ko. Everytime umuuwi ako na hindi ko kasama si Kenneth, I make sure na matulog dito ng ilang nights to spend time with my in-laws. Looking forward ako lagi na mag-stay dito kasi dito ako nakakabawi ng tulog. Parang ito ang aking mini spa retreat after ng mga sunod-sunod na activities with my family.
Nung hinahatid pa lang ako ni Kenneth papunta sa airport, di ko talaga maramdaman yung excitement paguwi. Umiyak pa nga ako sa byahe. Hirapan pa rin akong i-accept na hindi ko makikita ang Mommy pagdating ko.
Kaming mga nasa abroad, halos sabay-sabay yung flight namin pauwi kaya medyo kagulo sa family group chat tungkol sa updates kung nasan na kami. At the same time, merong lungkot, kasi na-iimagine namin ang Mommy na nakikigulo sa sobrang excitement. Ito yung pinakahihintay nya. Na makumpleto ang mga anak nya. Pero hindi na nya naabutan.
Merong nag-message sa group chat ng, “Mommy andito na sila 😢” at “Ito ang matagal nang inaantay ng Mommy.” Hays lalo na kong naiyak.
Become a paid subscriber to get access to the rest of this post and other exclusive content.
You’re reading this because you’re a paid subscriber. Thank you! 🤍
Two days before my period, biglang bumagsak yung mood ko. That was a week ago at hindi pa rin ako nakaka-recover. I thought the mountains would cure me kasi galing kami sa bulubundukin nung weekend. For a moment yes, aliw na aliw ako sa mga bundok, lalo na at first time namin dumaan sa highway na yun so iba yung mountain views. Pero after being distracted, andun pa rin yung off feeling.
Become a paid subscriber to get access to the rest of this post and other exclusive content.
You’re reading this because you are a paid subscriber. Thank you! 🤍
It’s time for the quarterly report! Akala ko talaga magiging proud ako sa quarter na ‘to pero hindi pa rin talaga tumitigil ang mga gastusin. Anong quarter kaya kami makakabawi??
Just like last time, I’ll start with the percentages, then move on to the detailed breakdown of the numbers.
Again, I’ve highlighted the highest and lowest expense for each month:
Become a paid subscriber to get access to the rest of this post and other exclusive content.
Become a paid subscriber to get access to the rest of this post and other exclusive content.
You’re reading this because you’re a paid subscriber. Thank you! 🤍
One thing na tumutulong magpagaan ng araw-araw ko ay PBB. My big winner is Shuvee kaso na-evict na sya huhu. Dalang dala talaga ko sa mga ganaps at parang every episode na lang umiiyak ako. Nagulat rin ako paguwi ko last April kasi hindi ko alam na hooked rin pala yung mga pinsan ko sa PBB. So happy na nagkaron ako ng ka-bonding dito kasi lampake si Kenneth haha.
Skip this grey text if you don’t watch PBB:
Ngayon hindi ko na alam kung sinong duo ang gusto kong maging big winner. Gusto ko si River pero sobrang ayoko kay AZ. Okay naman si Charlie pero ayoko na kay Esnyr. Gusto ko si Will pero ayoko kay Ralph. Dati pareho kong gusto si Mika at Brent pero naayawan ko na si Brent kasi medyo rude sya kay Mika minsan.
Hindi available sa Canada yung mga full episodes ng PBB so umaasa ako sa mabubuting tao sa TikTok na few hours pa lang after the episode airs, uploaded na agad. At hindi sya yung pinaghati-hati sa ilang parts ha, full episodes talaga with decent quality! Thank youuuu!
Become a paid subscriber to get access to the rest of this post and other exclusive content.
You’re reading this because you’re a paid subscriber. Thank you! 🤍
Sobrang dami kong post na hindi natatapos kaya nakatambay lang sila lahat sa drafts (93 drafts to be exact). The oldest one is from 2018! Wow 29 pa lang ako nun.
Yung iba, medyo relevant pa naman at pwede ko pang i-convert into a new post. Pero yung iba, sobrang outdated na. So naisip ko, para hindi masayang, kokolektahin ko na lang sila into one post. Binabasa ko yung iba kanina at natatawa ako dun sa mga luma kong thoughts, at yung iba naman, napapa-“Awww..” ako sa younger self ko. Parang gusto ko syang i-hug.
Prepare for ultimate randomness and intense rants:
Title: List #1
MGA SIMPLENG BAGAY NA NAGUSTUHAN KO DITO SA CANADA LIST:
Title: Typical Day
Kaninang lunch break nag-bbrainstorm ako. Ang hirap mag-brainstorm mag-isa. Kelan kaya ako makakahanap ng art soulmate ko. Yung super talented para madami akong matutunan sa kanya. Nowadays kase, art ang focus ko kaya yun ang gusto kong pagusapan. Kaya lang wala naman akong kilala. Madami akong nakikita pero ang creepy naman pag bigla ko na lang silang ime-message. Kahit ako maki-creepy-han pag biglang may nag-chat sakin ng “Can we be art soulmates?”
Become a paid subscriber to get access to the rest of this post and other exclusive content.
You’re reading this because you’re a paid subscriber. Thank you! 🤍
Seven questions for my 35-year old current self:
Nung 25 ako, ang big deal samin mag-30. “Samin” kasi same sentiments kami ng mga officemates ko noon. Lahat kami in our 20s pa lang that time except for one workmate. Feeling ko sobrang annoyed nya sa mga reactions namin nung nalaman naming 30 “na” sya. Kasi kung maka-react kami kala mo ang tanda na ng ganung age. But it was also a pleasant surprise, kasi for us that time, hindi mukang ganun ang 30 y/o kasi ang ganda at fresh pa rin nya (ewan ko ba kung anong naiisip namin noon na itsura dapat ng 30). Sabi ko pa sa kanya, “Sana pag naging 30 ako ganyan din ako ka-batang tingnan” Tanda ko talaga yung pagka-sincere nung worry ko as a vain young adult. Pero nung nag-30 na ko, dun ko na-realize na bata pa naman talaga ang 30 at wala akong dapat ipag-alala.
Ngayong 35 na ko at napagdaanan ko nang maging 30 and up, isa na ko dun sa mga na-a-annoy pag may naririnig akong, “Huhu 30 na ko next year..” as if may mangyayaring masama pag na-reach mo na yung ganung age. But at the same time, I completely understand. I’m slightly amused even. Tumatawa na lang ako sa isip ko kasi pag susubukan kong i-explain na ang nonsense nung worry nila, hindi rin naman nila ko maiintindihan. May mga bagay talagang kelangan pagdaanan bago matutunan.
Simula nung nag-31 ako, nalilito na ko sa age ko. Kahit ngayon, minsan sasabihin ko 36 na ko pero hindi pa pala. Parang hindi na nagma-matter kung 32 ako or 34 or 36. Pakiramdam ko pare-pareho na lang yun. Pag malapit na kong mag-40 baka mag-pay attention na ko ulit.
Gleniz da Menace