Dahil isa sa mga pain points ko during this season of my life ay making friends within our proximity, naaakit ng algorithm yung interes ko pag binibigyan nya ko ng mga content about friendships. Hence, it’s one of my favourite topics to talk about. May mga nabasa at narinig ako na tumatak sakin kasi sobrang naka-relate ako or talagang nag-resonate.
200 hours
(According to past research) we need between 40 and 60 hours together for an acquaintance to become a casual friend.
In order to move from casual friends to close friends, you need to spend an additional 140 to 160 hours together for a total of about 200 hours.
It Takes at Least 200 Hours to Make a Close Friendship, and More to Maintain It — The Wall Street Journal
Dami kong tanong. Recently kasi, ang hilig kong manood ng mga Manila vlogs. Yung mga podcasts na pinapakinggan ko, gusto ko as much as possible Tagalog. Aliw na aliw rin akong manood ng Pinoy movies ngayon (kakatapos ko lang panoorin kagabi yung movie ni Regine Velasquez at Robin Padilla: Kailangan Ko’y Ikaw). Basta para bang uhaw na uhaw ako sa anything Pinoy. Ito ang mga tanong ko:
Mas magiging masaya kaya ako ay sa Pilipinas? Sign ba ‘to? Hindi ba dapat mas ibigay ko yung interes ko kung nasan ako? Para bang ang daya ko sa lugar kung san ako nakatira ngayon, kasi andito ako sa Calgary, pero yung utak ko nasa malayo.
O baka, since winter ngayon at hindi kami masyadong lumalabas, nagke-crave ako sa kung anong nagbibigay sakin ng comfort? Nagwo-worry lang siguro ako kung tama ba ‘tong pinili ko (ang mag-migrate sa Canada), o normal na parte lang ‘to ng winter blues and this is all temporary?
Bigla kong naalala yung isang lumang kanta na paborito ko:
Dito ba? O, dito ba? Ang dapat kong kalagyan
Dito ba ang daigdig ko ngayon? Bakit ibang-iba sa daigdig ko noon?
Dito ba ang sulok kong takda Sa ilalim ng araw?
Dito Ba? by Kuh Ledesma
Minsan kasi, kapag nasa gitna ako at pinapalibutan ng thoughts ko, especially pag yung thoughts ay may pagka-intense tulad ngayon, nahihirapan akong i-distansya ang sarili ko. Pero buti na lang mahilig akong magsulat. It’s as if the writing disarms the strong emotions. Kahit papano, nakakawala ako sa kung ano mang kumokonsumo sakin at tinutulungan akong mas palawakin ang pananaw. Pag di ko sinusulat, para akong nilalamon unti-unti.
Kanina sabi ko ang dami kong tanong, pero ngayon na-realize ko na baka nga temporary lang ‘to. Kasi kung nasa Pilipinas ako at sobrang init naman, natural mapapa-daydream din ako na sana nasa Japan ako, o kaya Canada. Tapos pag maaliwalas na ulit ang panahon, okay na ko ulit. Kailangan kong tandaan na hindi every time nami-miss ko ang Pilipinas, ibig sabihin kailangan na naming bumalik for good.
Pero dahil malayo nga ako sa Pilipinas, at matagal pa ulit bago ako makauwi, syempre ang sarap ilapit yung sarili ko sa ating motherland sa paraang posible para sakin. Ngayong puro snow ang nakikita ko sa labas, maginaw at nakakapanlambot, what gives my spirit comfort and warmth is currently this: mag-consume ng Tagalog media at ma-expose sa culture at humor na mas pamilyar. Ito ang kailangan ko ngayon. Normal lang ‘to. I shouldn’t overthink this.
Dahil mahilig akong mag-journal at meron akong physical planner, naturally, magiging interesado ako pag nakakita ako ng article na ang title ay, ‘Everyone’s going analog’ or ‘The Analog Bag’ (analog bag??). Ngayon ko natutunan na maging extra careful sa mga kini-click kong links kasi once pumindot ako, kukuyugin na ko ng algorithm ng mga content na puros yun na lang. Nakakaumay!
Pag nakakakita ako ng mga videos ng mga farmer’s market haul, natutuwa ako. Parang ang saya nyang activity. Na-experience ko na sya dito pero hindi ako natuwa. Hindi kasi maganda yung farmer’s market dito sa Calgary—to be fair, isa pa lang naman yung napupuntahan ko. Pero ang layo rin kasi dito sa lugar namin. Tapos hindi sya yung farmer’s market na na-iimagine ko. Ang gulo dun sa napuntahan namin. Ang isa ko pang dilemma, once andun na ko, na-o-overwhelm ako sa nakikita ko at hindi ko alam kung anong mga bibilhin ko. But I think nakahanap na ko ng solusyon.
I’m three months TikTok-free (my longest TikTok detox yet?), and out of curiosity, I asked my cousin what’s happening there and what are the things I should know:
1. KATSEYE
First, she sent me a voice message of her singing and bombarded me with videos of her dancing. Akala ko mga general TikTok dance trends yung sinesend nya. Yun pala dance trends specific to KATSEYE songs. I told her I would finally listen to their music.
Just like the previous year, I rounded up all my published posts and organized them around the recurring themes of this blog (paid posts are marked with an asterisk) . My utmost gratitude goes to those who find joy and comfort in my writing. I hope it was worth your time. When you love to write, being seen and heard means a lot. But probably the more compelling motive is my internal one. Writing is how I make sense of the world. Thank you for being with me on this voyage of self-expression and discovery.
Writing has so much to give, so much to teach, so many surprises.
The act of writing, turns out to be its own reward.
I was able to achieve this year’s reading goal (yay). Since 2023, my reading goal has been the same: read 12 books in a year. This number feels right to me—it’s not too many, but still personally challenging enough.
Here are the 12 books I read in 2025 (with quickie reviews), starting with the ones I liked the least:
December is a sensitive month for me. Kasi simula pagkabata, as mentioned before, ito yung favorite month ko. Festive and vibrant ang paligid, magbi-birthday ako, nung bata ako alam kong magkakaron ako ng pera pamamasko, nung tumanda na nakakatuwa yung mga sale, and just overall looking forward to family holiday events. My brain had a certain expectation pagsapit ng December, built from my childhood and was a constant part of my world. Pero nagbago lahat yun nung nag-move kami sa Canada.
Gleniz da Menace 