Our lola (I love you!) really made sure na bukod sa academics, marami din dapat kaming extra curricular activities. So bata pa lang ako, na-expose na ko sa iba-ibang hobbies. Kaya yung iba dito, inaral ko involuntarily pero nagustuhan ko rin nung huli. Yung iba naman, sinubukan ko talagang seryosohin as my career.
I will enumerate lahat ng hobbies na pinasok ko and try to rate them. Tapos sa huli, I will pick a top 3 and list kung ano pa yung ibang interesting hobbies na gusto kong i-try.
Nung nagsasalita ang mga kaibigan ng lola ko sa burol nya, nakakatuwang pakinggan yung kasiyahan na binigay nya sa ibang tao. Nakaka-proud na isa ako sa mga apo nya. Ang paulit-ulit na mga salita na nababanggit ay yung words na thoughtful at generous. Hindi ‘to yung basta mag-eenumerate ka lang ng positive words para may masabi lang. Yun na yun talaga ang character ng Mommy.
👵🏼👩🏻
Nung elementary ako, pag binibigyan nya ko ng pera pangmeryenda, pati kaibigan ko meron din. Kahit nasa ibang bansa na ko—may trabaho at may asawa na—one time nung umuwi ako, nagulat ako na may inaabot sya sakin na envelope. Sabi ko nyek, Mommy wag na. Ay sakin daw yun. Kasi hindi na raw ako nakakapag-Pasko at birthday sa Pilipinas kaya hindi na raw nya ko nareregaluhan. Basta hindi sya pumapayag na hindi ko tatanggapin. Nung binilang ko after, 20k! Sobrang dami pang example. Sya ang punong abala pagpapatahi ng costumes at gowns pag may activity ako sa school. Sya rin ang nag-udyok at nag-finance ng piano lessons ko. Isa sya sa number one na tumulong sa mga magulang ko para makapagtapos ako ng Nursing. Kahit yung pagaasikaso namin pagpunta ditong Canada, naka-assist pa rin sya.
Wala talaga kaming masabi. Sobra-sobra ang binigay nya sa aming lahat, na kahit anong attempt namin, hindi namin kayang matumbasan.
Few days ago, may tinatapos akong post about something na medyo fun and light—kasi nga puro malulungkot lang yung nangyayari at ayokong yun na lang lagi ang topic ko. Pero ngayong wala na ang Mommy, pano ko pa yun matatapos? Kelan na kaya ulit ako makakapagsulat about something fun and light?
Hindi naman ako minu-minutong umiiyak. Kaya ko pa rin namang ngumiti at matawa. Kaya ko pang manood ng TV at maintindihan yung pinapanood ko. May mga times na wala akong ganang kumain, pero kumakain pa rin ako nonetheless. In short, kaya kong maging normal sa paningin ng ibang tao. Pero pagkatapos ng few seconds/minutes of distraction, ang Mommy agad ang sumusulpot sa isip ko. Mararamdaman ko ulit yung bigat. Actually, hindi naman sya nawawala. May mga bagay o tao lang na nagpapagaan nung bigat.
In dark moments, it’s important to welcome every bit of light that makes its way in.
ILY Mommy
More than two weeks na ang Mommy (lola sa Mama’s side) sa ospital. There were bad days, and not-so-bad days. Yung ibang kamaganak namin, ang madalas na tanong sa Mommy ay, “Uuwi na tayo?” kahit super unknown pa naman kung kelan talaga makakauwi ang Mommy. Feeling ko nakukulitan na ang Mommy kasi paulit-ulit na uuwi raw pero hindi naman nangyayare. Hindi nya pa kayang magsalita, pero sa mga times na nasa mood sya or may energy syang mag-respond, tumatango lang sya or umiiling. And if we’re lucky, she smiles 🥹
You have full access to this post because you’re a paid subscriber. Thank you! 🤍
Super kinilig ako nung dumating si Kenneth from his 3-week vacation. Pagbigyan nyo na ko dahil minsan lang kami ganito. Kasama ko pagsundo sa airport yung isa naming couple friend (thanks for volunteering sa pagsundo kay Kenneth!) Nung tinanong nila ko ng, “Excited ka na?” Nagpakipot pa ko. Sabi ko sa mga pasalubong ni Kenneth ako excited. Pagdating namin sa airport, nakita ko na sya agad. Pagsakay ni Kenneth sa sasakyan, kausap ko si Kosh tapos si Kenneth nakanguso na. Eh parang nahiya naman ako na kinakausap pa ko tapos bigla kaming sweet-sweetan sa harap nya. Ilang seconds lang naman tapos pinansin ko na rin si Kenneth. Sabi ko, “Hiii.” tapos sabi nya, “Hiiii.” Tapos parang tinawanan kami nung dalwa. Gusto ko syang i-hug pero ewan ko bakit ba ko nahihiya dun sa dalwa haha.
Subscribe to continue reading
Become a paid subscriber to get access to the rest of this post and other exclusive content.
Out of sorts ako ngayong month na ‘to. Kung ano-anong iniisip ko. Magbabakasyon kasi si Kenneth sa Pilipinas, and although I’m excited for him kasi this is the first time na uuwi sya since nag-move kami dito sa Canada 7 years ago, I will be lying kung sasabihin kong 100% excitement yung nararamdaman ko. I’m just overall worried. Plus first time kong magsosolo sa bahay at hindi ko alam kung anong i-eexpect. Sobrang maiinip ba ko? Magiging mabait ba si Kenneth? Baka may mag-break in dito sa bahay! Kenneth will be gone for 3 weeks and being alone here—especially in this new city—is a foreign concept to me.
After ng oathtaking namin kahapon, may mga naisip lang akong kwento. Nung kaka-migrate pa lang namin dito sa Canada, na-wirdohan ako dun sa reaction nung isang certain friend na nasa Pilipinas. Bakit daw Canada. Bakit daw hindi US? Huh. Una, hindi ba ang normal reaction sa mga ganung sitwasyon ay, “Congrats!” or “Happy for you!” Pangalwa, coming from someone na nagbalak makapuntang Canada pero hindi naging successful, bakit may judgment? Sa isip ko, diba ikaw hindi ka nga naging okay pa-Canada tapos ita-try mo kong i-shame or ma-feel bad sa choice namin? Tsaka bakit kelangan kong i-defend yung choice namin? Weird. Minsan talaga may ma-eencounter kang mga tanong na sa sobrang unexpected, di mo alam ang isasagot. And this was coming from a super duper close friend (well, ex super duper close friend) kaya na-caught off guard ako.
As someone na ang favorite love language to receive ay words of affirmation, pakiramdam ko hindi ako ganun ka-satisfied kasi hindi natural kay Kenneth ang pagiging expressive. Napagusapan na naman namin ‘to, pero talagang may mga bagay na hindi kayang pilitin. Okay lang. Na-accept ko na. Kaya naman pag nakaka-receive ako ng compliments from other people, SOBRANG nakakataba ng puso. And because words of affirmation rarely come my way, sinunod ko yung napanood kong idea na gumawa ng album sa phone, with screenshots of messages from people expressing their appreciation and sending uplifting statements.
For days now, I’ve been ignoring my pelvic pain—maybe even weeks, I’m not sure. My constant pelvic pain is a reminder that I have endometriosis, something that probably won’t ever go away. Ten years of having this condition (going through two palliative surgeries and tons of hormone-altering pills and injections), medical science still doesn’t have much to show for it. The most I could do is get regular ultrasounds just to make sure those pesky cysts remain manageable in size (I hate that they’re also called ‘chocolate cysts’ because I love chocolates).
I try to ignore this pain as much as I can because it stirs up feelings of hopelessness and sadness. And when I feel those things, they only add more stress to my body, which in turn brings more harm since stress worsen the symptoms of endometriosis. So I ignore away. When the pain is sudden and intense, that’s the only time I unwillingly acknowledge the pain because ignoring it is impossible. But as soon as it dies down, I go right back to ignoring it, thinking what I’m doing is for the best.
Gleniz da Menace 