Gleniz da MenaceMay mga times na gusto kong magsulat dito pero sabog-sabog yung thoughts sa isip ko. Di ko alam kung san ba ko magfo-focus. May mga times din na instantly, alam ko agad kung tungkol saan ang gusto kong isulat. Sa mga times na ganito, na wala akong mahagilap na topic pero andun yung desire kong magsulat, nagsisimula ako sa kung ano bang nararamdaman ko.
Ano bang nararamdaman ko?
So pwede akong magsulat tungkol sa weather at ikwento na nag-s-snow nanaman.
You have full access to this post because you’re a paid subscriber. Thank you! 🤍
I intend to write last Thursday kaso sobrang bothered ako by something. Tapos kinabukasan maghapon akong nagiiyak. Literal na mula umaga hanggang hapon. Ang sakit tuloy ng ulo ko. Magaganda pa naman mostly yung ikikwento ko kaya hinintay ko lang na maging better ang kondisyon ko bago ko sila isulat.
Hindi pa rin ako sobrang okay. Medyo mabigat pa rin ang dibdib ko at may konting sakit pa rin ng ulo. Tingin ko okay na yung isip ko—I’m thinking more positively now. Pero yung katawan ko feeling ko napagod kahapon kaya meron pa rin akong residual physical symptoms na nararamdaman. I will try to eat healthier today at mag-workout para maka-recover na rin physically. Nag-yoga na ko kaninang umaga so that’s a good start.
Become a paid subscriber to get access to the rest of this post and other exclusive content.
Nami-miss ko na ang ulan. Maganda namang tingnan pag bumabagsak ang snow, kaso wala syang tunog. Ang ulan kahit hindi ka nakatingin sa labas, ramdam mo pa rin. Excited na kong mag-spring.
Gleniz da Menace